Οδοιπορικό στην Ίμβρο (upd 9/10)

Οδοιπορικό της «Κ» στα χωριά του νησιού, που οι Ιμβριοι προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν λίγο πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς

Ο αγώνας για το γυμνάσιο της Ίμβρου

Πρέπει να έχεις θέληση και αντοχή για να φτάσεις από την Αθήνα στην Ιμβρο. Η «Κ» ξεκίνησε το οδοιπορικό αυτό αεροπορικώς μέχρι την Αλεξανδρούπολη, από εκεί περάσαμε οδικώς τα σύνορα και φτάσαμε στο Καμπάτεπε, σημείο που συνδέεται ακτοπλοϊκά με το νησί. Ζώντας
για λίγες μέρες στην Ιμβρο, αντιλαμβάνεται κανείς αμέσως ότι πέρα από τους χιλιάδες τουρκόφωνους εποίκους, πολλοί Ελληνες με καταγωγή από το νησί δίνουν εδώ το «παρών», ακόμα και όταν η μαζική άφιξη για τις καλοκαιρινές διακοπές φτάνει στο τέλος της. Άλλοι εντοπίζουν τα πατρογονικά τους σπίτια και τα επισκευάζουν, περίπου τετρακόσιοι συνταξιούχοι αποφασίζουν να μοιράζονται τη ζωή τους μεταξύ Ελλάδας και Ιμβρου, ενώ άλλοι, πιο τολμηροί, κάνουν οικογένεια ή επιχειρήσεις στο νησί. Ωστόσο, το μεγαλύτερο όνειρο που παλεύουν συλλογικά να υλοποιήσουν οι Ιμβριοι είναι η επαναφορά της ελληνικής εκπαίδευσης στο νησί. Λίγες ημέρες πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς αναζητήσαμε την τύχη αυτού του ονείρου.
Ο 14χρονος Γιώργος ξεναγεί την «Κ» στο υπό ανέγερση γυμνάσιο στο χωριό Αγρίδια της Ίμβρου. Όπως λέει αδημονεί για την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ενώ από την Θεσσαλονίκη, που θα αφήσει πίσω του, εξηγεί ότι θα του λείψει μόνο ο... ΠΑΟΚ.




Εχει μαζέψει την «πραμάτεια» του, βιβλία, ρούχα και παιχνίδια, έχει χαιρετήσει τους φίλους και τους συμμαθητές του στην Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης. Ο 14χρονος Γιώργος πέρασε όπως πάντα το καλοκαίρι του στην Ιμβρο, μόνο που αυτή τη φορά είναι διατεθειμένος να περάσει εδώ και τον χειμώνα. Ούτε οι διηγήσεις των μεγαλύτερων για το τσουχτερό κρύο, ούτε η πρόκληση της εκμάθησης μιας νέας ξένης γλώσσας πτοούν τον ιμβριακής καταγωγής έφηβο, ο οποίος παραδέχεται ότι από την Ελλάδα θα του λείψει μόνον ο... ΠΑΟΚ.

«Εχω βάλει όρο στους δικούς μου να υιοθετήσουμε σκύλο, τώρα που θα ζούμε μέσα στη φύση» λέει συνωμοτικά, καθώς μας ξεναγεί στο υπό επισκευή κτίριο που θα φιλοξενήσει τους πρώτους μήνες το Γυμνάσιο Αγριδίων.

Οι Τούρκοι εργάτες με πυρετώδεις ρυθμούς βάφουν τους εξωτερικούς τοίχους, ενώ από στιγμή σε στιγμή αναμένονται τα θρανία από την Κωνσταντινούπολη.



Το εν λόγω κτίριο είχε κατασκευαστεί πριν από δεκαετίες με προσωπική εργασία των χωριανών των Αγριδιών που σε πείσμα των ιστορικών συγκυριών, έμεινε αμιγώς ελληνικό. Ο σκοπός τότε ήταν να χρησιμοποιηθεί ως νηπιαγωγείο, ωστόσο δεν ευτύχησε ποτέ να φιλοξενήσει νήπια. Οι απαγορεύσεις που επιβλήθηκαν στους Ελληνες κατοίκους της Ιμβρου και αφορούσαν την παύση διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας σε έξι δημοτικά σχολεία και ένα γυμνάσιο το 1964, είχαν ως συνέπεια το κτίριο στην είσοδο του ορεινού χωριού να χάσκει τα περισσότερα χρόνια κενό.

Τον Φεβρουάριο του 2014 όμως, οι από τετραετίας κόποι του Συλλόγου Ιμβρίων Ελλάδος για την επανίδρυση Γυμνασίου φαινόταν να αποδίδουν καρπούς: το κτίριο θα είχε μια «δεύτερη» ευκαιρία να υπηρετήσει το εκπαιδευτικό σύστημα και την πολύπαθη ελληνική κοινότητα.
Όταν τελειώσουν οι εργασίες, τα δασκαλόσπιτα, το κτίριο που προορίζεται για Γυμνάσιο και το διπλανό, παλαιό Δημοτικό σχολείο θα σχηματίσουν ένα ιδιότυπο campus.



«Στόχος μας είναι να στεγάσουμε το γυμνάσιο και το λύκειο, ένα οκτατάξιο σχολείο, στο επισκευασμένο κτίριο του νηπιαγωγείου φέτος, αλλά στη διάρκεια του φθινοπώρου να αναστηλώσουμε το παρακείμενο διατηρητέο κτίριο, με την αρωγή των Ιμβρίων εντός και εκτός συνόρων» εξηγεί στην «Κ» ο κ. Ιωακείμ Καμπουρόπουλος, αντιπρόεδρος του Εκπαιδευτικού και Μορφωτικού Συνδέσμου Ίμβρου με έδρα την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος τους τελευταίους μήνες είχε αφιερώσει πολλές εργατοώρες στο εν λόγω όραμα.

Οταν θα ολοκληρωθούν οι εργασίες, μια κοινή περίφραξη θα σχηματίσει ένα ιδιότυπο campus, καθώς απέναντι υφίστανται και τρία «δασκαλόσπιτα».

Η αναγκαιότητα ανοίγματος του μειονοτικού Γυμνασίου στο νησί συνδέεται άμεσα με την επιτυχή λειτουργία του Δημοτικού Σχολείου σε έτερο ελληνικό χωριό, τους Αγίους Θεοδώρους, που ξεκίνησε μόλις πέρυσι τον Σεπτέμβριο.

«Στην Τουρκία το Δημοτικό έχει τέσσερις τάξεις, με αποτέλεσμα να έχουμε ήδη έναν απόφοιτο, τον 10χρονο Αλέξανδρο, ο οποίος απουσία ελληνικού Γυμνασίου, θα αναγκαζόταν να εγγραφεί εκ νέου σε κάποιο δημόσιο τουρκικό σχολείο» συμπληρώνει ο κ. Καμπουρόπουλος.



 «Πάνω απ’ όλα μου αρέσουν τα μαθηματικά» λέει ο 10χρονος, που ονειρεύεται μια μέρα να γίνει αεροπόρος.

Η Ιμβρια μητέρα του Μαρία Καρακάση διακατέχεται όπως και οι περισσότεροι εδώ από έναν επίκτητο δισταγμό. Μόλις 11 ημέρες πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς -όταν τη συναντάμε- φαίνεται ανήσυχη.

«Δεν έχω καταφέρει να κοιμηθώ όλη τη νύχτα, έχω μεγάλη αγωνία για την έναρξη της σχολικής χρονιάς» λέει με τον φόβο μη γίνει κάτι την τελευταία στιγμή που θα εμποδίσει την έναρξη του Γυμνασίου, όπως συνέβη παλαιότερα και με το Δημοτικό. «Θέλω ο γιος μου να λάβει ελληνική παιδεία και όταν ενηλικιωθεί να στήσει τη ζωή του στην Ελλάδα, κάτι που εγώ δεν κατόρθωσα» δηλώνει στην «Κ».

Ο Γιώργος και ο Αλέξανδρος δεν είναι οι μοναδικοί μαθητές που πρόκειται να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο. Επτά μαθητές μαζί με τις οικογένειές τους βρίσκονται προ των πυλών, προκειμένου να ξεκινήσουν τη σχολική τους χρονιά στην Ιμβρο.

Οι πρωτεργάτες της προσπάθειας δεν τρέφουν αυταπάτες ότι η Ιμβρος μπορεί να ανακτήσει τον ελληνικό πληθυσμό που είχε φτάσει τα 8.500 άτομα, αλλά προσδοκούν να ανασυγκροτήσουν την ελληνική κοινότητα. «Ετσι, θα δημιουργηθούν συνθήκες συνύπαρξης που θα ωφελήσουν και τους Τούρκους εποίκους του νησιού, αλλά και τη συνολική εικόνα της τουρκικής κοινωνίας».
Σύμφωνα με καταγραφή του 2010 το 75% των σπιτιών στα Αγρίδια έχει περάσει σε Ιμβριώτες, πολλοί από τους οποίους προχωρούν σε επισκευές και ανακαινίσεις.



Ο κ. Καμπουρόπουλος αισιοδοξεί ότι και η τωρινή προσπάθεια θα δικαιωθεί, όπως ακριβώς και η απόφαση πολλών συγχωριανών του που δειλά ξεκίνησαν πριν από 20 χρόνια να ανακατασκευάζουν τα πατρικά τους. Σήμερα, τα αναστηλωμένα σπίτια στα Αγρίδια φτάνουν τα 100 επί συνόλου 150.

«Το 2003 το 77% των οικιών στα Αγρίδια ανήκε στο τουρκικό Δημόσιο και μόλις το 25% σε ελληνικής καταγωγής ιδιοκτήτες. Στην καταγραφή του 2010 το 75% των σπιτιών ανακτήθηκαν από τους πάλαι ποτέ ιδιοκτήτες τους ή τους κληρονόμους τους» εξηγεί ο κ. Πάρις Ασανάκης, πρόεδρος του Συλλόγου Ιμβρίων. «Ευελπιστούμε συν τω χρόνω να ανατρέψουμε τα ποσοστά και στα υπόλοιπα ελληνικά χωριά, όπως το Σχοινούδι».

Η αισιοδοξία για την επανίδρυση του Γυμνασίου πηγάζει και από τη θετική εμπειρία της πρώτης χρονιάς του ελληνικού δημοτικού.

«Υπήρξαν δυσκολίες, αλλά όχι ανυπέρβλητες» αναφέρει στην «Κ» η κ. Αννα Κουτσομάλλη, ιδρύτριά του.

«Ο Τούρκος υποδιευθυντής ήταν εξαιρετικά συνεργάσιμος, όπως και ο υποδιευθυντής παιδείας της Ιμβρου». Η καλή είδηση έχει «ταξιδέψει» έως και την Ελλάδα. «Μέχρι σήμερα, έναν χρόνο μετά, λαμβάνουμε ευχαριστήριες επιστολές, δώρα και προτάσεις για συνεργασίες».

«Οπου και αν βρεθούμε, έχουμε στο μυαλό μας το νησί μας»

Ενας από αυτούς που επέστρεψαν τα τελευταία χρόνια στην Ιμβρο είναι και ο κ. Γιάννης Μαρίνος, για τον οποίο η βίαιη διακοπή λειτουργίας των τεσσάρων δημοτικών και του ενός Γυμνασίου στα παιδικά τους χρόνια σήμανε την απαρχή μιας προσωπικής Οδύσσειας.


«Μετά τη δευτέρα δημοτικού συνέχισα το σχολείο στην Πόλη και από εκεί στη Θεσσαλονίκη», λέει σήμερα από τη βεράντα του σπιτιού στα Αγρίδια. «Εζησα στην Ελλάδα άπατρις, χωρίς καμία υπηκοότητα, το ελληνικό κράτος μας παραχωρούσε μόνον το προσωρινό διαβατήριο τύπου laissez- passer, δηλαδή μας έδινε το πράσινο φως... για να φύγουμε». Εως ότου ο Γιάννης μεταναστεύει στις ΗΠΑ.

«Ημουν 12 χρόνια στη Νέα Υόρκη φυλακισμένος, καθώς δεν είχα ταξιδιωτικά έγγραφα», διηγείται. «Τον Ιούλιο του ’97 πήρα την αμερικανική υπηκοότητα, τον Αύγουστο ήμουν στην Ιμβρο».

«Οταν ταξίδευα από τις ΗΠΑ στον Καναδά, εκτάσεις μοναδικού φυσικού κάλλους δεν με άγγιζαν», ομολογεί σήμερα, πλάι στην 11 μηνών κόρη του.

«Εμείς οι Ιμβριοι, όπου και αν βρεθούμε, έχουμε στο μυαλό το νησί μας».

Η μικρή Κωνσταντίνα ανήκει στη νέα γενιά Ιμβρίων, καθώς ο Γιάννης έχει εγκατασταθεί εδώ και τρία χρόνια στην Ιμβρο με την εκ Κωνσταντινουπόλεως σύζυγό του. Η λιλιπούτεια Ιμβρια είδε το φως της ημέρας στο Κέντρο Υγείας Παναγιάς, σαράντισε στα Αγρίδια και στην πλακόστρωτη αυλή του πατρικού της ετοιμάζεται να κάνει τα πρώτα της βήματα.

Στη διαδρομή ενηλικίωσής της προβλέπεται να έχει συνοδοιπόρους: το 2013 σημειώθηκαν τρεις νέες γεννήσεις και το τρέχον έτος αναμένονται άλλες δύο. «Η απόφασή μου να γυρίσω στον τόπο μου στηρίζεται στη σταδιακή βελτίωση των διμερών σχέσεων, αλλά είναι η επαναλειτουργία των σχολείων που μας ενθάρρυνε να κάνουμε παιδί. Οι χειμώνες στο χωριό είναι σκληροί. Ολα όμως θα αλλάξουν, όταν στα σοκάκια θα αντηχούν τα γέλια των παιδιών που θα σχολούν από το Γυμνάσιο».


Πολλοί βέβαια αποδίδουν τη βελτίωση της καθημερινότητας και σε ανθρώπους που έχουν περάσει από θέσεις-κλειδιά, όπως τον νυν Τούρκο έπαρχο, Μουχιτίμ Γκουρέλ.

«Οταν με ενημέρωσαν οι Ελληνες εκπρόσωποι για την πρόθεση να ανοίξει το ελληνικό σχολείο, χάρηκα πολύ και έκανα αμέσως το απαιτούμενο πρωτόκολλο», λέει στην «Κ». «Παύσαμε το μουσείο που στέγαζε το παλιό νηπιαγωγείο, γιατί η προοπτική του σχολείου είναι πιο ουσιαστική. Για να φέρουμε πίσω τους ανθρώπους που έφυγαν, δύο είναι οι προϋποθέσεις: να τους ανοίξουμε τα σχολεία και να τους βρούμε δουλειά. Χαίρομαι που έδωσα εγώ την άδεια για τη λειτουργία αυτού του σχολείου».


Στο χωριό των Αγίων Θεοδώρων

Με ένα τσάι ανά χείρας, όπως συνηθίζεται, συνομιλεί με τους διάφορους προύχοντες του νησιού ο Ελληνας κοινοτάρχης των Αγίων Θεοδώρων στην Ιμβρο. Ισως είναι και οι μοναδικές ώρες της ημέρας που χρησιμοποιεί την τουρκική γλώσσα ο 56χρονος Στράτος Ζούνης, αφού οι συγχωριανοί σε ποσοστό άνω του 80% είναι Ελληνες.



Ο 56χρονος κοινοτάρχης των Αγίων Θεοδώρων Στράτος Ζούνης στα θρανία του μειονοτικού Δημοτικού σχολείου του χωριού, που ξεκίνησε τη λειτουργία του μόλις πέρσι τον Σεπτέμβριο.

«Η Αθήνα με είχε κουράσει, η κρίση είχε περιορίσει τις δουλειές μου» εξηγεί ο κ. Ζούνης, που παλιννόστησε στον γενέθλιο τόπο του, όπου ζουν και οι γονείς του, αποφασισμένος να ασχοληθεί με τα κοινά και να νοικοκυρέψει το μικρό χωριό.  Ως πρώτη προτεραιότητα έθεσε το νερό και το αποχετευτικό δίκτυο, τώρα προτίθεται να ασχοληθεί με τα σκουπίδια, ενώ εκκρεμεί και η επισκευή των δρόμων, «πρέπει, όμως, να διατηρήσουμε την τεχνοτροπία των παραδοσιακών καλντεριμιών, κάτι που μοιραία ανεβάζει το κόστος».

Το ευτύχημα, όμως, είναι ότι η γραφειοκρατία στην Τουρκία είναι λιγότερη από αυτή της Ελλάδας. «Φαντάσου, ένας αριθμός που αναγράφεται στην ταυτότητα λειτουργεί ως passe partout, είναι το ΑΦΜ και το ΑΜΚΑ» εξηγεί ο Ελληνας κοινοτάρχης «μια μεταβίβαση διαρκεί μόλις μισή μέρα...». Η κινητικότητα στο χωριό, που τα τελευταία χρόνια «μετρά» κάποιες δεκάδες επιστροφές, φτάνει στο αποκορύφωμα στις 23 Αυγούστου, οπότε και λαμβάνει χώρα το τοπικό πανηγύρι.

Στους Αγίους Θεοδώρους, χωριό του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, λειτουργεί από πέρυσι το τετρατάξιο μειονοτικό Δημοτικό.

«Ο πληθυσμός μας έχει μπολιαστεί με τους δασκάλους, αλλά και με τον νέο εφημέριο, άρτι αφιχθέντα από Ελλάδα» προσθέτει ο κ. Ζούνης. «Tον χειμώνα είμαστε γύρω στα 80 άτομα, το καλοκαίρι φθάνουμε τους διακόσους».
Για να προσελκύσει και πάλι κόσμο στο νησί, ο πατέρας Αστέριος, που επέστρεψε στην Ίμβρο για να χειροτονηθεί τρίτη γενιά παπάς ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, καλεί νεαρά ζευγάρια να τελέσουν το γάμο τους στο ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στους Αγίους Θεοδώρους δωρεάν.


Μετέτρεψε τη νοσταλγία σε σημείο συνάντησης



Οι θαμώνες του καφέ «Nostos» σταματούν συχνά τον κ. Ζούνη για να εκφράσουν τις ενστάσεις τους ή την ικανοποίησή τους για τους χειρισμούς τους. Το εν λόγω κατάστημα είναι ένα από τα πέντε καταστήματα, που τα τελευταία χρόνια έχουν ανοίξει υπό ελληνική διεύθυνση.

    «Ημουν ανέκαθεν ένθερμος οπαδός της Ιμβρου» λέει ο 42χρονος Μάκης Κατάκολος.

«Ημουν ανέκαθεν ένθερμος οπαδός της Ιμβρου» λέει ο 42χρονος Μάκης Κατάκολος, υπεύθυνος του NOSTOS. «Aπό τα τρία αδέλφια εγώ ήμουν αυτός που έδινα το ‘παρών’ κάθε καλοκαίρι στο νησί». Στις όμορφες καλοκαιρινές αναμνήσεις, τρεις μήνες θαλάσσια μπάνια, υποβρύχιο ψάρεμα και ξέγνοιαστες βόλτες, αποφάσισε να καταφύγει, όταν η καθημερινότητά του στην Αθήνα έγινε πιεστική.

«Ηρθαμε μαζί με τη γυναίκα μου το 2011. Αρχικά βοηθούσα τον πρώην ιδιοκτήτη του καφέ, τον Ορχάν Μπέι, που ήταν ένας ηλικιωμένος, μετά τον θάνατό του, το αναλάβαμε μαζί με τον φίλο μου, τον Θανάση, εξ ολοκλήρου, αφού πρώτα το ανακαινίσαμε».

Η γυναίκα του ετοιμάζει τα γλυκά, εκείνος εξυπηρετεί την πελατεία. Στο μεταξύ, ο πελαργός επισκέφθηκε το νεαρό ζευγάρι, που σήμερα έχει ένα 13 μηνών κοριτσάκι. «Εδώ θα έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, όταν θα είναι έφηβη και θα θέλει να διεκδικήσει την ελευθερία της» λέει γελώντας ο νεαρός πατέρας «φαντάσου ότι το μαγαζί από το σπίτι μας απέχει μόλις 500 μέτρα, απόσταση μεγάλη μάλιστα για τα δεδομένα του χωριού μας!». Στα πλεονεκτήματα, πέρα από τις μικρές αποστάσεις, προσμετρούνται και τα οφέλη από τη ζωή κοντά στη φύση.

«Ο ξάδελφος μου, που ζει στα Ρήχια, μας προμηθεύει τυρί και αυγά, μας σφάζει και κατσίκια, όταν του το ζητώ» υπογραμμίζει ο Μάκης. «Πολλοί φίλοι μου, που έχουν μείνει άνεργοι στην Ελλάδα και κατάγονται από την Ίμβρο, σκέφτονται να επιστρέψουν» διευκρινίζει ο Μάκης.

«Eμπόδιο όμως στέκονται οι... γυναίκες τους. Αν δεν έχεις βιώματα από χωριό, είναι δύσκολο να προσαρμοστείς εδώ».


Με ελληνική μουσική και μεζέδες



Ο Παναγιώτης Φυντάνης, όμως, με καταγωγή από το Γλυκύ Ιμβρου επέλεξε «παπούτσι από τον τόπο του», δηλαδή σύζυγο από γειτονικό χωριό, δεν έχει τέτοια διλήμματα.

«Ημασταν οι πρώτοι που τελέσαμε θρησκευτικό γάμο εδώ το 1991 και εν συνεχεία βαφτίσια» διηγείται ο κ. Φυντάνης, καθώς μας υποδέχεται στο καφέ, που έχουν από κοινού ανοίξει εδώ και τέσσερα χρόνια, το «Garaj».

«Οποτε είχαμε χρόνο, πεταγόμασταν από τη Θεσσαλονίκη στην Ιμβρο, ακόμα και για τριήμερο» εξηγεί.«Γνωρίζαμε ότι ένα μαγαζί τέτοιου τύπου έλειπε από τους Αγίους Θεοδώρους». Με ελληνική μουσική, ελληνοτουρκικά... εδέσματα, αλλά και μια βεράντα με υπέροχη θέα, το καφέ καταφέρνει να προσελκύει πολλούς περαστικούς που επισκέπτονται το νησί.

«Δε μιλώ καλά τουρκικά, αλλά αυτό εν τέλει δεν στέκεται εμπόδιο στη συνεννόηση» παραδέχεται ο καταστηματάρχης.

«Oι Τούρκοι έχουν εσχάτως μεγάλο ψώνιο με οτιδήποτε ελληνικό, οπότε, όχι σπάνια, προσπαθούν να μου δώσουν παραγγελία σε... σπαστά ελληνικά».


Οι τολμηροί του τότε και του σήμερα



Τον φώναζαν «Τρελο- Ζαρμπουζάνη», όταν πριν από περίπου είκοσι χρόνια άρχισε να «ξαναχτίζει» την ζωή του στην πατρίδα του, τα Αγρίδια Ιμβρου. Σήμερα, ο 76χρονος Γιώργος Ζαρμπουζάνης, κατά τον κόσμον Barba Yorgo, χαμογελάει με ικανοποίηση καθώς μας υποδέχεται στο εστιατόριο του, που βρίσκεται περιτριγυρισμένο από τα αμπέλια του. «Εγώ έφυγα από την Ιμβρο το 1958, πήγα στην Πόλη λύκειο και εν συνεχεία πανεπιστήμιο, σπούδασα χημικός».

Επειτα από 38 χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ο κ. Γιώργος ακολούθησε μια εσωτερική φωνή, που επιτακτικά τον προσκαλούσε πίσω- παρά που το χωριό του ήταν τω καιρώ εκείνω κρανίου τόπος. «Ηθελα να πάρω τη σκυτάλη από την αποθανούσα μητέρα μου, έπρεπε να συνεχίσει να βγαίνει καπνός από το σπιτικό μας».

Η κατάσταση που βρήκε δεν ήταν, βέβαια, ρόδινη. «Οι πολιτικές συνθήκες παρέμεναν δυσμενείς, οι εναπομείναντες Ελληνες κάτοικοι ήταν απελπισμένοι» διηγείται. «Με έναν χωματόδρομο συνδεόμασταν με τον έξω κόσμο». Η απροσδόκητη επιστροφή του γέννησε ερωτηματικά. «Ελεγαν ότι έπεσαν έξω τα καράβια μου και γι’ αυτό γύρισα».

Ο Barba Yorgos όμως δεν πτοήθηκε από τα ποικίλα σχόλια, αντίθετα έβαλε σε εφαρμογή διάφορα επιχειρηματικά σχέδια.

«Στην αρχή πήρα πρόβατα, έπειτα αμπέλια για να κάνω κρασί, μετά άνοιξα μια πανσιόν» εξιστορεί. «Ήθελα να κάνω τον τόπο ελκυστικό και πάλι».

    «Ηθελα να πάρω τη σκυτάλη από την αποθανούσα μητέρα μου, έπρεπε να συνεχίσει να βγαίνει καπνός από το σπιτικό μας», λέει ο ο 76χρονος Γιώργος Ζαρμπουζάνης.

Οι απόπειρες αυτές πραγματοποιούνται στο διάστημα 1989-1996.

«Το καλοκαίρι του 1996 άνοιξα για έναν μήνα την ταβέρνα, ήταν το πρώτο καλοκαίρι που ήρθαν για διακοπές στο χωριό τόσοι πολλοί Ελληνες Ιμβριοι. Ο τότε Επαρχος με πλησίασε τότε και με ρώτησε: όλοι αυτοί ήρθαν για να μείνουν; Όχι, του απάντησα γελώντας, αλλά θα ξανάρθουν».

Η ταβέρνα του έγινε η πρώτη επιχείρηση που άνοιξε από Ελληνα στο χωριό και τα καλοκαίρια το προσκύνημα στα πάτρια εδάφη έγινε θεσμός για εκατοντάδες Ιμβριώτικες οικογένειες, οι οποίες παραθερίζουν εδώ.

Λάθη που δύσκολα ξεχνιούνται



Στα εγκαίνια του Δημοτικού Σχολείου, τον περασμένο Σεπτέμβριο, στους Αγίους Θεοδώρους, ο Μπάρμπα Γιώργος είχε ανάμεικτα συναισθήματα.

  «Χαιρόμουν τόσο πολύ για τη νέα αρχή, αλλά ταυτόχρονα μου έβγαινε μεγάλος θυμός για τους ιθύνοντες. Σκεφτόμουν, είχαμε έξι δημοτικά και ένα γυμνάσιο, μας τα κλείσατε και μας τα πήρατε. Και τώρα μετά απ’όσα μεσολάβησαν, νιώθουμε ότι πρέπει να σας ευγνωμονούμε», θυμάται ο Μπαρμπα Γιώργος.

Στο ελληνικό δημοτικό στα Αγρίδια, προτού καταργηθεί, οι μαθητές που φοιτούσαν είχαν φτάσει τους 184.

 Το κτίριο που στέγαζε το πάλαι ποτέ Δημοτικό σχολείο στα Αγρίδια.


«Τα λάθη που έχουν γίνει για τον μειονοτικό πληθυσμό είναι πολλαπλά» υπενθυμίζει ο ίδιος. «H επίμονη άρνηση του προξενείου τα δύσκολα εκείνα χρόνια να χορηγεί ταξιδιωτικά έγγραφα στους Ιμβρίους, με τη λογική ότι έτσι δεν θα εγκαταλείψουν τον τόπο τους, ήταν ατυχής. Εκατοντάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να αφήσουν το νησί ακόμα και με βάρκες, φεύγοντας νύχτα για τη Λήμνο, άλλοι μετανάστευσαν στην Ελλαδα παίρνοντας βίζα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες».

Κριτική, ωστόσο, ασκείται από πολλούς από τους εναπομείναντες κατοίκους και προς την Εκκλησία.

«Στον πρόσφατο σεισμό, που ανάγκασε τους χωριανούς να διανυκτερεύσουν για λόγους ασφαλείας πολλές μέρες εκτός των σπιτιών τους, ήταν οι τουρκικές αρχές που μας συμπαραστάθηκαν», λέει με πικρία ο 76χρονος».

Ο Αγριδιώτης επιχειρηματίας ανέμενε με χαρά την επαναλειτουργία του Γυμνασίου, που βρίσκεται απέναντι από το μαγαζί του, όταν τον συναντήσαμε. Η «αναγέννηση» των Αγριδίων αποτελούσε ανέκαθεν έναν ευσεβή πόθο του, εξ ου και απευθύνει ανοικτή πρόσκληση προς κάθε ενδιαφερόμενο να μετακομίσει στο νησί.

«Για πέντε μήνες μπορώ να προσφέρω απασχόληση σε οκτώ άτομα, είτε στο εστιατόριο είτε στο οινοποιείο» αναφέρει ο Μπαρμπά Γιώργος, που ζει χειμώνα καλοκαίρι στην Ιμβρο, «αλλά υπάρχουν πολλά περιθώρια επιχειρηματικής δραστηριότητας, για παράδειγμα στις κατασκευές- όλα τα παλιά σπίτια που θέλοντας και μη αναπαλαιώνουμε…»

Ενα κόσμημα αρχιτεκτονικής στο «Κάστρο»

Στο παραθαλάσσιο Κάστρο της Ιμβρου έτερος πολυμήχανος Ελληνας, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος κ. Αλέξανδρος Μασσαβέτας, έχει βάλει ένα λιθαράκι στην ανάπτυξη του νησιού. Το ξενοδοχείο «Ανεμος», ένα πραγματικό κόσμημα για την Ιμβρο, λειτουργεί χειμώνα καλοκαίρι.


    «Ερχόμουν στην Ιμβρο από το 2003, οπότε είμαι μάρτυρας των σταδιακών αλλαγών που συντελούνται» λέει στην «Κ» ο κ. Μασσαβέτας, που ξεκίνησε μαζί με δύο άλλους Τούρκους την επιχειρηματική του δραστηριότητα. «Eίχα διαπιστώσει την παντελή έλλειψη καταλύματων στο νησί».


Οι τρεις συνέταιροι άρχισαν την έρευνα αγοράς στο νησί το 2010, αγόρασαν το οικόπεδο τον Ιανουάριο του 2011 και το ξενοδοχείο άνοιξε τις πόρτες του τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. «Είχαμε θέσει τρεις προϋποθέσεις: να επιλέξουμε ένα ελληνικό όνομα, να εναρμονίζεται η αρχιτεκτονική με το τοπίο, αλλά οι εσωτερικοί χώροι υπακούουν στη σύγχρονη αισθητική». Η επιλογή του ονόματος δεν είναι, βεβαίως, τυχαία. Την εν λόγω παραλιακή ζώνη επιλέγουν surfers από όλο τον κόσμο, καθώς οι άνεμοι που πνέουν ενδείκνυνται για το θαλάσσιο σπορ, αναδεικνύοντας το Κάστρο σε διεθνές κέντρο για surf.

«Η Ιμβρος λόγω της μακροχρόνιας απομόνωσης της απέφυγε την αλματώδη τουριστική ανάπτυξη των τουρκικών παραλίων ή της γειτονικής Τενέδου» επισημαίνει ο κ. Μασσαβέτας. Οι ανέπαφες παραλίες και οι εντυπωσιακοί καταρράκτες προσελκύουν τους φυσιολάτρες. «Το νησί έγινε ήδη από τη δεκαετία του '90 εξαιρετικά αγαπητό σε κύκλους Τούρκων διανοουμένων, πολλοί εκ των οποίων επιλέγουν να αγοράσουν εξοχικά στα χωριά της Ιμβρου».

Σύμφωνα με τον κοσμοπολίτη συγγραφέα, η Ιμβρος έχει πολλές προοπτικές ανάπτυξης, δεδομένου άλλωστε ότι είναι το μεγαλύτερο νησί της Τουρκίας. «Στον εν λόγω κλάδο μπορούν να απασχοληθούν Ελληνες, καθώς διαθέτουν την τεχνογνωσία και σε αντίθεση με τους Τούρκους μιλούν ξένες γλώσσες». Αλλωστε και τον ίδιο, που απασχολεί το καλοκαίρι δεκαπέντε άτομα και τον χειμώνα επτά, θα τον ενδιέφερε πολύ να μπολιάσει το δυναμικό του ξενοδοχείου με έναν έμπειρο Ελληνα μάγειρα. «Το ελληνικό φαγητό και η μουσική έχουν μεγάλη πέραση» σημειώνει. Ωστόσο, η πελατεία του είναι διεθνής. «Προηγούνται οι Τούρκοι, έπονται Ιμβριοι της διασποράς, ενώ μεγάλο μέρος των επισκεπτών μας είναι Ρουμάνοι και Βούλγαροι- ιδίως surfers».

«Αγκάθι» στα αισιόδοξα σχέδια παραμένει η προβληματική σύνδεση. «Μέχρι και πριν λίγους μήνες είχαμε κατευθείαν πτήσεις από την Πόλη, αλλά και δελφίνι που συνέδεε την Ιμβρο με το Τσανάκαλε» αναφέρει ο κ. Μασσαβέτας. Η δε πολυσυζητημένη ακτοπλοϊκή σύνδεση με τη Λήμνο, φαίνεται ότι παραπέμθφηκε στις ελληνικές καλένδες.


Οι μνήμες στοιχειώνουν το Σχοινούδι

Ηταν η ιστορική συναυλία του Γιώργου Νταλάρα το 1996 στο Σχοινούδι που συγκίνησε τον Πάρι Ασανάκη, δικηγόρο εγκατεστημένο στην Αθήνα και σημερινό πρόεδρο των Ιμβρίων, να ασχοληθεί με την Ιμβρο, τον γενέθλιο τόπο του, από τον οποίο εξαναγκάστηκε να φύγει σε ηλικία τριών ετών.

Το εν λόγω κεφαλοχώρι, που σύμφωνα με τους ειδήμονες ήταν κάποτε το μεγαλύτερο σε όλη την τουρκική επικράτεια, φαντάζει σήμερα ως ένα αχανές «χωριό- φάντασμα».


 





Τα περισσότερα σπίτια είναι εγκαταλελειμμένα, αρκετά εξ αυτών κατοικούνται εκ των ενόντων από καταληψίες. Κάθε ερειπωμένο σπίτι έχει τη δική του ιστορία.

 «Εδώ βλέπετε το περίφημο σπίτι του Φακετόπουλου, Έλληνα εμπόρου από τη Ρωσία» εξηγεί καθώς μας ξεναγεί στο χωριό η κ. Αννα Κουτσομάλλη, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Αλληλοβοήθειας και Αλληλεγγύης Σχοινουδίου. Το επιβλητικό κτίριο φιλοξενούσε στο ισόγειο κάποτε καφενείο, όπου πραγματοποιούνταν εκδηλώσεις, ενώ στον πρώτο όροφο ήταν το σπίτι της εύπορης οικογένειας. Σήμερα, βλέπουμε μια μηχανή «παρκαρισμένη» αυθαίρετα στο ισόγειο και πίσω από τα κατεστραμμένα παντζούρια μια φιγούρα να μας περιεργάζεται.

Ο κ. Νίκος Λαφιατής, πρόεδρος του του Συλλόγου Αλληλοβοήθειας και Αλληλεγγύης Σχοινουδίου, ξεναγεί την «Κ» στο κρυφό σχολειό του χωριού.





«Αυτό το κτίσμα στα δύσκολα χρόνια, από το 1970 έως το 1974, λειτουργούσε ως κρυφό σχολειό» εξηγεί ο κ. Νίκος Λαφιατής, πρόεδρος του Συλλόγου, καθώς μας οδηγεί σε ένα σπίτι με κήπο. Η δασκάλα Κωνσταντίνα παρέδιδε αφιλοκερδώς μαθήματα σε παιδάκια, τα οποία έφθαναν με ένα καλαθάκι γεμάτο φρούτα, κάτω από τα οποία ήταν … κρυμμένα τα βιβλία.

«Εχω αγοράσει αυτό το κτίσμα και θέλω να το αξιοποιήσω, μπορεί να γίνει ένα κατάστημα ή μια αίθουσα εκδηλώσεων» προσθέτει ο κ. Λαφιάτης, που έχει ήδη στο ενεργητικό του δύο ακόμα επιδιορθώσεις σπιτιών στο Σχοινούδι.

Το ιδιοκτησιακό καθεστώς πολλών σπιτιών, που ανήκαν σε Ελληνες, περιπλέχθηκε καθώς πολλοί έχασαν την τουρκική υπηκοότητα, κυρίως επειδή δεν εκπλήρωσαν τα στρατιωτικά τους καθήκοντα. Σήμερα υπάρχει η δυνατότητα εξαγοράς του στρατιωτικού έναντι 6.000 ευρώ - εκτός αν απαλλαγούν λόγω προβλημάτων υγείας. Οσοι έχουν κληρονομικά δικαιώματα αλλά έχουν την ελληνική υπηκοότητα δύνανται να κατοχυρώσουν δικαστικά την κληρονομιά τους. Όσοι δεν έχουν καταγωγή από την Ιμβρο είναι εξαιρετικά δύσκολο να λάβουν τουρκική υπηκοότητα.



    «Γνωρίζω τη δύσκολη οικονομική συγκυρία για τους Ελληνες, αλλά τους προτρέπω αν έχουν περιουσία εδώ, να προβούν έστω στις αναγκαίες ενέργειες, ώστε να μην γκρεμιστούν» σημειώνει ο κ. Λαφιατής. «Αν ένα σπίτι καταρρεύσει οι απαιτούμενες άδειες από την Πολεοδομία είναι οικονομικά δυσθεώρητες».

Ανοδος και πτώση του χωριού

Το Σχοινούδι, που είχε φτάσει να έχει 2.500 Ελληνες κατοίκους, άρχισε να αδειάζει από το 1964 και έπειτα. Στον τόπο, που είχε γνωρίσει μεγάλη οικονομική άνθηση, σταδιακά μεταφέρθηκαν Κούρδοι από την Τουρκία και Λαζοί από τον Εύξεινο Πόντο. Σε μικρή χιλιομετρική απόσταση την δεκαετία του ’60 ιδρύθηκαν επιπλέον οι «Ανοικτές Αγροτικές Φυλακές», κάτι που επιβάρυνε έτι περαιτέρω την ερήμωση του Σχοινουδίου. Σήμερα, οι φυλακές έχουν κλείσει και μετατραπεί σε εργοστάσιο.

Κυριαρχεί η αγωνία λίγο προτού χτυπήσει το κουδούνι




Μία ημέρα πριν χτυπήσει το κουδούνι στα σχολεία της Ελλάδας και μόλις 11 ημέρες πριν από την προγραμματισμένη έναρξη του Γυμνασίου στα Αγρίδια, όλοι ετοιμάζονται για την επικείμενη επίσκεψη υψηλόβαθμου στελέχους του υπ. Παιδείας της Τουρκίας, που θα δώσει και την τελική έγκριση για την έναρξη των μαθημάτων. Οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών από το ελληνικό υπουργείο έχουν γίνει, μια οικογένεια βρίσκεται καθ’ οδόν, ενώ άλλες δύο πακετάρουν το νοικοκυριό τους, ώστε να φθάσουν στο νησί το Σαββατοκύριακο.

Η ατμόσφαιρα, όμως, στην πλατεία των Αγριδιών μόνο γιορτινή δεν είναι. «Τα μάθατε τα νέα;», μας αιφνιδιάζει ανάστατος ο Γιώργος, ο οποίος ανέμενε την άφιξη της υπόλοιπης οικογένειας οδικώς από τη Θεσσαλονίκη. «Το σχολείο δεν θα ανοίξει». Το νέο πέφτει σαν κεραυνός στο χωριό, προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις από την Κωνσταντινούπολη έως την Αθήνα. Η ανησυχία όσων πήραν το ρίσκο για την έναρξη μιας νέας ζωής είναι έντονη.

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις με την τουρκική πλευρά, η αίσια έκβαση των οποίων είχε δημιουργήσει ένα κλίμα ευφορίας, πέφτουν στο κενό με το επιχείρημα ενός γραφειοκρατικού κωλύματος – αυτό της μη ετοιμότητας του κτιρίου την 1η Σεπτεμβρίου.



«Νιώθουμε πολύ βαθιά απογοήτευση, καθώς επί μήνες είχαμε λάβει προφορικές διαβεβαιώσεις από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στο τουρκικό υπουργείο Παιδείας, όπως και από τον έπαρχο και τον δήμαρχο Ιμβρου, ότι θα επιδειχθεί ευελιξία έναντι των αδυναμιών μας», λέει στην «Κ» ο καθ’ ύλην αρμόδιος Λάκης Βίγκας, εκπρόσωπος όλων των μειονοτικών Βακουφίων στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην Αγκυρα. «Είναι τοις πάσι γνωστό ότι δεν μπορούμε να είμαστε πλήρως νομότυποι, καθώς τα κτίρια που είχαμε στη διάθεσή μας είναι κτισμένα σε παλαιότερες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να απέχουν από τις σύγχρονες κατασκευαστικές προϋποθέσεις». Κύκλοι του τουρκικού υπουργείου είχαν υποδείξει μια ευνοϊκή ρύθμιση, που θα καθιστούσε εφικτή την αδειοδότηση και θα περιλαμβανόταν σε πολυνομοσχέδιο, το οποίο θα ψηφιζόταν αρχές Σεπτεμβρίου στην τουρκική Εθνοσυνέλευση. Ωστόσο, η συγκεκριμένη ρύθμιση δεν περιελήφθη εντέλει στο σχέδιο νόμου.

«Υποστηρίζουν ότι στη δική μας κατηγορία εμπίπτουν περί τα 30 ιδιωτικά σχολεία σε όλη τη χώρα», συμπληρώνει ο κ. Βίγκας, που είχε φέρει επιτυχώς εις πέρας την αντίστοιχη διαδικασία που προηγήθηκε της λειτουργίας του Δημοτικού Σχολείου στους Αγίους Θεοδώρους πέρυσι.

«Θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας έναντι των οικογενειών που πίστεψαν στο εγχείρημα», διαβεβαιώνει ο κ. Βίγκας. Αλλωστε, το ερχόμενο Σαββατοκύριακο θα υλοποιηθεί η προγραμματισμένη Διημερίδα Επιχειρηματικότητας, «καθώς προσδοκούμε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για τη μελλοντική επανεγκατάσταση ενδιαφερόμενων Ελλήνων».

Η «Ιθάκη», ωστόσο, ακόμα διακρίνεται στον ορίζοντα για όσους πίστεψαν σε αυτήν. «Αν η μόνη ένσταση έγκειται στο κτίριο, δεσμευόμαστε ότι μέχρι το Πάσχα θα έχει ολοκληρωθεί η επισκευή και θα έχει λάβει έγκριση από τους αρμοδίους», προσθέτει από την πλευρά του ο κ. Καμπουρόπουλος.

«Δώσαμε αγώνα δρόμου, δεδομένων και των πολλαπλών ζημιών που άφησε πίσω του και ο μεγάλος σεισμός του Μαΐου», λέει ο κ. Καμπουρόπουλος. Από τον Εγκέλαδο υπέστησαν βλάβες 50 σπίτια, μεταξύ των οποίων και η εκκλησία του χωριού, που λειτουργεί μέχρι νεωτέρας σε άλλο χώρο.

    «Χάσαμε τη μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο», καταλήγει ο κ. Καμπουρόπουλος, προσπαθώντας εις μάτην να παρηγορήσει τον ανιψιό του, Γιώργο.


«Είναι οριστικό δηλαδή;», ρωτά επίμονα ο 14χρονος, προτού χαθεί στους άδειους δρόμους του μικρού χωριού. Πρέπει να ανασκουμπωθεί, καθώς ο αγιασμός στην Ελλάδα είναι σε λίγες ώρες και εκκρεμεί μέχρι και η εγγραφή του.

Στην είσοδο του σπιτιού της γιαγιάς του, όπως και άλλων ιμβριώτικων νοικοκυριών, κρέμεται ένα κάδρο με κεντημένη τη φράση «θα περάσει και αυτό»...





ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ: Ένα σχολείο στην Ίμβρο

Η προσπάθεια των Ιμβρίων να ανοίξουν Γυμνάσιο






Ρεπορτάζ: ΙΩΑΝΝΑ ΦΩΤΙΑΔΗ
Φωτογραφίες: ENRI CANAJ
Μοντάζ: ΠΑΝΟΣ ΒΟΥΤΣΑΡΑΣ
Για την «Καθημερινή της Κυριακής» και το Kathimerini.gr.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Κυριακή 14.09.2014






Ιστορία της Ίμβρου μέχρι τη Συνθήκη των Σεβρών

Προϊστορική Ίμβρος
Τα απομεινάρια νεολιθικών οικισμών στην Ίμβρο μαρτυρούν ότι το νησί κατοικείται από τα βάθη των αιώνων. Μέχρι και τα τέλη του 6ου αιώνα π. Χ. κατοικούνταν από Προέλληνες. Το όνομά της το πήρε από τον Καρικό θεό της γονιμότητας Ίμβραμο ή Ίμβρασο. Ο Όμηρος μας πληροφορεί ότι σε αυτή τη νευραλγικής σημασίας γωνιά του Αιγαίου, ανάμεσα στην Τένεδο και την Ίμβρο, είχε τους σταύλους των αλόγων του ο Ποσειδώνας, ο θεός της θάλασσας. Αλλά και η θεά Θέτιδα, μητέρα του ηρωικού Αχιλλέα, είχε τα παλάτια της στο βυθό ανάμεσα στην Ίμβρο και τη Σαμοθράκη.

Στο άρμα της αρχαίας Αθήνας

Γύρω στο 480 π.Χ. και ενώ οι ελληνικές πόλεις αντιμετωπίζουν την απειλή των Περσών, η Αθήνα αποικίζει την Ίμβρο με φτωχούς και ακτήμονες Αθηναίους κληρούχους. «Δήμος Αθηναίων ο εν Ίμβρω», ονομάστηκε ο νέος οικισμός. Τα νομίσματά του είχαν στη μία τους όψη τη θεά Αθηνά και στην άλλη το σύμβολό της, την κουκουβάγια και σπανιότερα τον τοπικό θεό Ίμβραμο. Οι άποικοι διατηρούσαν τη διπλή ιδιότητα του Ιμβρίου και Αθηναίου πολίτη. Η γλώσσα που μιλούσαν, η θρησκεία, το πολίτευμά τους, καθώς και το ημερολόγιο που χρησιμοποιούσαν, ήταν πιστή αντιγραφή των Αθηναϊκών. Οικοδόμησαν την πόλη τους στο λόφο όπου σήμερα βρίσκεται το χωριό Κάστρο και κοντά στην εκβολή του Μεγάλου Ποταμού, στον οποίο έδωσαν το όνομα Ιλισός, από τον ομώνυμο ποταμό της Αττικής.

Στους αιώνες που ακολούθησαν, η ιστορία της Ίμβρου συνδέθηκε με εκείνη της πόλης των Αθηνών, καθώς το νησί έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, πολέμησε στο πλευρό των Αθηναίων, αλλά κατακτήθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σπαρτιάτες. Το 387 π.Χ., με την Ανταλκίδειο Ειρήνη, δόθηκε πίσω στους Αθηναίους, μαζί με τη Λήμνο και τη Σκύρο.

Η Ίμβρος άλλαζε συνεχώς χέρια, από τους Μακεδόνες στους Αθηναίους και αντίστροφα. Μετά την ήττα του Φιλίππου του Ε΄ από τους Ρωμαίους και την ειρήνη στις Κυνός Κεφαλές (197 π.Χ.), έγινε ξανά Αθηναϊκή κτήση. Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρέμεινε εξαρτώμενη από την Αθήνα. Τον 2ο και 3ο αιώνα π.Χ., υπερίσχυσαν σε αυτήν τα Καβείρια μυστήρια και η λατρεία του Ίμβραμου - Ερμή.

Στα βυζαντινά χρόνια

Το πότε ακριβώς εγκαθιδρύθηκε ο Χριστιανισμός στην Ίμβρο, δεν είναι φανερό. Το 766 μ.Χ. οι Βούλγαροι επιτέθηκαν στην Ίμβρο, τη Σαμοθράκη και την Τένεδο και πήραν μαζί τους ως σκλάβους 2.500 κατοίκους. Το 769 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Ε΄ τους εξαγόρασε, προσφέροντας στους Βούλγαρους μεταξωτές ενδυμασίες και τους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν τους ενίσχυσε οικονομικά, για να συνεχίσουν τη ζωή τους όπου ήθελαν. Εικάζεται ότι μεταξύ των ετών 1010 και 1020, το νησί ανακηρύχθηκε Πατριαρχική Εξαρχία και παραχωρήθηκε στον μετέπειτα πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαήλ Κηρουλάριο. Η θρησκευτική ζωή αναπτύχτηκε έντονα, λόγω και της γειτνίασης με το Άγιον Όρος. Πολλά από τα μεγάλα μοναστήρια του διατηρούσαν αξιόλογα μετόχια στο νησί.

Το 1204, οι Φράγκοι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη. Η Ίμβρος δεχόταν επιδρομές ως το 1261, οι οποίες αναφέρονται σε πολλές από τις προφορικές παραδόσεις της. Ενώθηκε ξανά με το Βυζαντινό κράτος το1285, όταν επικράτησε ειρήνη με τους Βενετούς. Ενώ ο Αλέξιος Φιλανθρωπινός ανακατέλαβε τα νησιά του Αιγαίου με ισχυρό στόλο, οι συμπλοκές με τους Βενετούς και τους Γενοβέζους συνεχίζονταν.

Επί Οθωμανικής Aυτοκρατορίας

Στις αρχές του 14ου αιώνα, μπήκαν στο ιστορικό σκηνικό και οι Οθωμανοί. Το 1332, η Ίμβρος ερημώθηκε από 380 οθωμανικά πλοία με 40.000 άνδρες. Οι αλλεπάλληλες εμφύλιες έριδες των Βυζαντινών δε διευκόλυναν την κατάσταση...Όταν το 1453 έπεσε η Πόλη, οι άρχοντες της Ίμβρου την εγκατέλειψαν. Ο Ίμβριος ευγενής Μιχαήλ Κριτόβουλος, ωστόσο, έστειλε στον αρχηγό του Οθωμανικού στόλου, στην Αδριανούπολη, ακριβά δώρα, μηνύοντάς του ότι προσφέρει την κυριαρχία του νησιού στο Μωάμεθ Β΄τον Πορθητή. Στόχος του ήταν να γλιτώσει η Ίμβρος από ολοσχερή καταστροφή και να διατηρήσει, στο μέτρο του εφικτού, το κοινωνικό της καθεστώς. Έτσι διαφυλάχθηκε η δημογραφική σύνθεση και η εσωτερική ειρήνη στο νησί. Αλλά και οι Βενετοί δεν έπαψαν να διεκδικούν την Ίμβρο. Το 1479 παραχωρήθηκε οριστικά στους Οθωμανούς, ενώ δημιουργήθηκαν δύο παροικίες Ιμβρίων, το Ιμβριοχώρι στην επαρχία Δέρκων στην Πόλη, και το χωριό Ίμπρος στα Σφακιά της Κρήτης.

Το 16ο αιώνα επικράτησε ηρεμία. Η Ίμβρος παρήγε δημητριακά, βαμβάκι, μέλι, ελιές, αμύγδαλα, καρύδια και ανέπτυξε την αλιεία και την κτηνοτροφία. Το 1545 έγινε βακούφιο του τεμένους Σουλεϊμανιγιέ. Οι Ίμβριοι άρχισαν να αγοράζουν κτήματα και να αποκτούν περιουσία στο νησί. Το 17ο αιώνα προκλήθηκε αναταραχή, εξαιτίας της προσπάθειας των Ιησουιτών να εγκαθιδρύσουν το δόγμα τους στο νησί, με μοχλό το μητροπολίτη Αθανάσιο Α΄. Τότε ιδρύθηκε το χωριό Αγρίδια από διαφωνούντες ορθοδόξους κατοίκους. Τελικά υπερίσχυσε η ορθοδοξία.

Στα νεώτερα χρόνια, μέχρι τη Συνθήκη των Σεβρών

Το Νοέμβριο του 1821, ο Κανάρης πυρπόλησε την τουρκική αρμάδα στον όρμο της Τενέδου. Αν και γεωγραφικά βρίσκεται στο «στόμα του λύκου», η Ίμβρος βοήθησε, υλικά κυρίως, την Ελληνική Επανάσταση. Όσοι Ίμβριοι συμμετείχαν φανερά, δεν ξαναγύρισαν στο νησί, από το φόβο αντιποίνων. Την περίοδο αυτή πολλοί Ίμβριοι μετανάστευσαν ως εποχιακοί εργάτες και συνεργεία τεχνιτών στη Μικρά Ασία, στην Αίγυπτο και στο Άγιον Όρος. Αναδείχθηκε επίσης, η ξεχωριστή προσωπικότητα του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού, φωτισμένου μοναχού και πνευματικού δασκάλου του νησιού. Το 1850 ιδρύθηκαν στην Ίμβρο τα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία.

Το 1893, η Ίμβρος αριθμούσε 9.456 κατοίκους, από τους οποίους οι 99 ήταν Τούρκοι και οι 9.357 Έλληνες. Τον Οκτώβριο του 1912, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, άγημα υπό τον υποπλοίαρχο Παντελή Χορν κατέλαβε την Ίμβρο, με το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ». Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα το 1914, οι Αγγλογάλλοι εγκατέστησαν στο νησί «Αρχηγείο Εκστρατευτικού Σώματος Επιχειρήσεων Ελλησπόντου». Με τη Συνθήκη των Σεβρών, το 1920, η Ίμβρος και η Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.


******


Στιγμιότυπο από τις εργασίες αποκατάστασης του Ελληνορθόδοξου Γυμνασίου–Λυκείου στα Αγρίδια της Ιμβρου. Αρχικά το κτίριο κατασκευάστηκε με στόχο να στεγάσει νηπιαγωγείο.


















Ιστορική επαναλειτουργία του Λυκείου στην Ιμβρο


Με την προχθεσινή έκδοση της άδειας λειτουργίας από την Αγκυρα, ξεκίνησε και επισήμως την επαναλειτουργία του (έπειτα από 51 ολόκληρα έτη!) το μειονοτικό Ελληνορθόδοξο Γυμνάσιο-Λύκειο των Αγριδίων στην Ιμβρο. Οπως συνέβη δύο έτη νωρίτερα και με το Δημοτικό σχολείο των Αγίων Θεοδώρων, υπό την προσωπική εποπτεία του (Ιμβριου) Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, το κτίριο ανακαινίστηκε εκ βάθρων, διορίστηκε ο μειονοτικός διευθυντής, έγινε ο σχολικός αγιασμός και οι πρώτοι οκτώ μαθητές θα διαβούν σύντομα τη μικρή αυλόπορτα.

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΤΙΣΤΑΚΙΣ*

Το σχολείο ακολουθεί, θα έλεγε κανείς, την ιστορία του νησιού. Σύμφωνα με την περιλάλητη Συνθήκη της Λωζάννης, η Ιμβρος και η Τένεδος θα απολάμβαναν καθεστώτος ειδικής διοικητικής οργάνωσης, λόγω του αμιγώς ελληνορθόδοξου πληθυσμού τους. Τούτη η ρύθμιση, σε συνδυασμό με την αντίστοιχη (εξίσου θεμελιώδη) για τη μειονοτική εκπαίδευση, φάνταζε το 1923 επαρκής για την εξασφάλιση της μειονοτικής ταυτότητας των πληθυσμών αυτών. Ωστόσο, ο εκτελεστικός της Λωζάννης νόμος του 1927 για τα δύο νησιά αναίρεσε την ελληνοφωνία των σχολείων στα νησιά, ορίζοντας ότι στο περιθώριο και μόνον του τουρκόγλωσσου προγράμματος θα διδάσκονταν η ελληνική γλώσσα και το μάθημα των θρησκευτικών. Αμέσως τότε, τα μισά σχολεία στην Ιμβρο (και όλα τα σχολεία της Τενέδου) χάνουν το μειονοτικό τους χαρακτήρα. Μόνο στα περιφερειακά σχολεία του νησιού διδάσκονταν τα ελληνικά. Το 1945, μαζί με τους πρώτους εποίκους, η κατάσταση στα σχολεία επιδεινώνεται: επιβάλλεται αποκλειστικά τουρκοφωνία σε όλα τα σχολεία του νησιού, η οποία διαρκεί μέχρι το 1951. Το έτος αυτό, υπό την επιρροή της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, επικρατεί νέα ερμηνεία της ίδιας νομοθεσίας του 1927 και τα μειονοτικά σχολεία επανακτούν την ελληνοφωνία τους και τα θρησκευτικά τους. Τέλος, το 1964, υπό τη σκιά του Κυπριακού και της μαζικής εγκατάστασης εποίκων, τα σχολεία επανέρχονται στην αποκλειστική τουρκοφωνία, οδηγώντας τον ελληνορθόδοξο πληθυσμό, βίαια και οριστικά, μακριά από το νησί.
Σήμερα, ενώ βρίσκεται πάντοτε εν ισχύι η νομοθεσία του 1927, το Γυμνάσιο και Λύκειο ξανάνοιξε για τους ελληνορθόδοξους μαθητές. Πρόκειται για μία ad hoc διοικητική διευθέτηση, χωρίς νομοθετική ή συνταγματική βάση, σαν αυτές που συνηθίζει η διοίκηση Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να την ανακαλεί. Για παράδειγμα, εδώ και δυόμισι έτη, με μία απλή εγκύκλιο, καταργήθηκαν επ’ αόριστον οι – προβλεπόμενες στο άρθρο 40 της Συνθήκης της Λωζάννης– εκλογές μεταξύ των μειονοτικών για την ανάδειξη των εφορειών στα μειονοτικά ευαγή ιδρύματα, εκλογές που τις είχε «ξεπαγώσει» ο Ερντογάν το 2004 έπειτα από δεκαετίες απαγόρευσης. Το αποτέλεσμα είναι το σημαντικότερο μειονοτικό ίδρυμα, εκείνο του Νοσοκομείου Βαλουκλή, να διοικείται από εφόρους που εκλέχθηκαν το... 1991.
Ωστόσο, το Γυμνάσιο-Λύκειο που ξανάνοιξε προχθές έχει τη δική του ισχυρή πολιτική σημασία. Δίνει το κουράγιο και τη δύναμη στους Ιμβριους να συνεχίσουν την προσπάθεια για την προστασία της μειονοτικής τους ταυτότητας, των πατρογονικών τους εστιών και των εθίμων τους. Αλλωστε, όπως σήμερα, κάθε Αύγουστο συγκεντρώνονται στο νησί για να συντονίσουν τη δράση τους γιατί ξέρουν οι ίδιοι, πάνω από όλους, ότι οι αγώνες κερδίζονται και χάνονται στο νησί και όχι στα διπλωματικά γραφεία.

* Ο κ. Γιάννης Κτιστάκις είναι νομικός σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
22/8/2015



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31 Αυγούστου 2015

Ο “ Εκπαιδευτικός και Πολιτιστικός Σύνδεσμος Ίμβρου ”με έδρα την Κωνσταντινούπολη , “ ο Σύλλογος Ιμβρίων ” με έδρα την Αθήνα και η “ Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας - Θράκης ” με έδρα τη Θεσσαλονίκη ανακοινώνουν με χαρά και συγκίνηση ότι μετά και την ολοκλήρωση του τελευταίου προαπαιτούμενου , την έκδοση άδειας λειτουργίας για το Λύκειο , το νέο σχολικό έτος 2015 - 2016 θα βρει την Ίμβρο για πρώτη φορά στην ιστορία της με πλήρη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια 
ελληνική εκπαίδευση : Δημοτικό Σχολείο, το οποίο λειτουργεί από το 2013 στους Αγίους Θεοδώρους Ίμβρου , Γυμνάσιο και Λύκειο στα πρόσφατα ανακαινισμένα σχολικά κτίρια των Αγριδίων Ίμβρου .

Χάρη στις άοκνες και εντατικές προσπάθειες των ομογενειακών φορέων, την ευαισθητοποίηση και συστράτευση στο εγχείρημα πολιτειακών παραγόντων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία , αλλά και χάρη στις χορηγίες γενναιόδωρων χορηγών , το όραμα σήμερα μετουσιώνεται σε απτό γεγονός πενήντα ένα χρόνια μετά το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων της Ίμβρου και της Τενέδου σε εφαρμογή του προγράμματος αφελληνισμού των δύο νησιών.

Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε και από τη θέση αυτή την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, και τις κυβερνήσεις της Τουρκίας και της Ελλάδας για τη ν καθοριστική τους συμβολή και όλους όσους στήριξαν με οποιονδήποτε τρόπο την όλη προσπάθεια . Αναμένουμε ότι θα έχ υμε ακόμη μεγαλύτερη συμπαράσταση στη συνέχεια , στην υποστήριξη των εκπαιδευτικών, των μαθητών, των παλινοστούντων Ιμβρίων, προκειμένου η ε λληνική κοινότητα της Ίμβρου και της Τενέδου να σωθεί από τον αφανισμό , να εξασφαλίσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές .

Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι στην επίσημη έναρξη του Σχολικού Έτους, τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 9 π.μ. , καθώς και στον αγιασμό και τα εγκαίνια του Γυμνασίου και του Λυκείου που θα πραγματοποιηθούν με την παρουσία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015 .

Για τον ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ Για το ΣΥΛΛΟΓΟ ΙΜΒΡΙΩΝ Για την ΙΜΒΡΙΑΚΗ ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣ Ι ΜΒΡΟΥ Παντελής - Λάκης Βίγκας Πάρις Ασανάκης Παύλος Σταματίδης Πρόεδρος Πρόεδρος Πρόεδρος




Σύλλογος Ιμβρίων

 Εκπαιδευτικός και Μορφωτικός Σύλλογος 'Ιμβρου


 

 http://www.onalert.gr/image/?w=630&src=/files/Image/ONALERTPHOTOS/ELLINOTOYRKIKA/IMVROS/imvros.jpg


Έλληνες της Ίμβρου επιστρέφουν στο νησί λόγω της κρίσης

Ελληνες της Ίμβρου επιστρέφουν ξανά στο νησί από την μητέρα-πατρίδα λόγω κρίσης και επιχειρούν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή! Πρόκειται για ορισμένους εκ των Ρωμιών κατοίκων της Ίμβρου  που είχαν μεταναστεύσει πριν από αρκετά έτη στην Ελλάδα, και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης στη χώρα, επέστρεψαν στο νησί όπου άρχισαν να ανοίγουν καταστήματα


Ο (Τούρκος) Δημάρχος της Ίμβρου κ. Unal Cetin αναφέρεται στο θέμα με δηλώσεις του στο στην ιστοσελίδα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Anadolu :''Οι Ρωμιοί πολίτες μας που βρίσκονται στην Ίμβρο είναι για μας πολύ σημαντικοί. Τους αγαπούμε πολύ. Το χαμόγελο στα πρόσωπα τους χαροποιεί κι εμάς. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα μας λυπεί κι εμάς ως γειτονική χώρα''.

Τα προηγούμενα καλοκαίρια (ιδιαίτερα κατά τα πανηγύρια της Παναγίας τον Αύγουστο) το νησί δεχόταν πολλούς επισκέπτες από την Ελλάδα και βέβαια Ελληνες πολίτες του, που είχαν μεταναστεύσει στην Ελλάδα, υπενθύμισε ο Δήμαρχος της Ίμβρου και εξέφρασε την ικανοποίησή του γι’ αυτό, πλην όμως εκτίμησε ότι «φέτος θα επηρεασθούν αρνητικά από την ελληνική οικονομική κρίση».

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην επιστροφή στο νησί πολλών Ρωμιών, οι οποίοι άνοιξαν ''όμορφες'' και ''γοητευτικές'' μπουτίκ, σχολιάζοντας ότι έπραξαν ορθά και συγχαίροντας τους.

Ο Δήμαρχος της Ίμβρου τόνισε ότι για πρώτη φορά πέρυσι διοργανώθηκε στο νησί ποδοσφαιρικό τουρνουά, με σκοπό να συμβάλει στην ελληνοτουρκική φιλία, το οποίο θα επαναληφθεί και φέτος στις 13 Αυγούστου.
Την ανταπόκριση από το Canakale του Burak Akay στην ιστοσελίδα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Anadolu με τον τίτλο «Μετανάστευση λόγω ‘κρίσης’ από τους Ρωμιούς στην Ίμβρο» φιλοξενούν αρκετές εφημερίδες.

OnAlert
24/7/2015



«Ίμβρος - Τένεδος: της μνήμης και της λήθης»


Με αφορμή την επαναλειτουργία - ύστερα από 48 χρόνια - της Ελληνικής Αστικής Σχολής Ίμβρου τον Σεπτέμβριο 2012, το  Ελληνικό  Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ.) ανέλαβε τη δημιουργία δύο ιστορικών ντοκιμαντέρ με τίτλο «ΙΜΒΡΟΣ - ΤΕΝΕΔΟΣ: ΤΗΣ  ΜΝΗΜΗΣ  ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ», σε συμπαραγωγή με την ΕΡΤ Α.Ε. Τα δύο αυτά ντοκιμαντέρ  παρουσιάζονται στην Αλεξανδρούπολη την Παρασκευή 20
Δεκεμβρίου, στις 8 το βράδυ, στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης από την Περιφέρεια Α.Μ.Θ. – Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε συνεργασία με το Ελληνικό Ίδρυμα Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ) και το Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης, με ελεύθερη είσοδο για  το  κοινό. Τη σκηνοθεσία των ντοκιμαντέρ υπογράφουν ο Πάνος Αγγελόπουλος και η Ειρήνη Σαρίογλου, η εικαστική επιμέλεια είναι του Παύλου Χαμπίδη, η αφήγηση γίνεται από τους ηθοποιούς Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και Μαρία Ναυπλιώτου, ενώ συμμετέχει και ο ηθοποιός Μιχάλης Γιαννάτος.
Η πρωτότυπη μουσική των ντοκιμαντέρ είναι δημιουργία του Ανδρέα Κατσιγιάννη, πάνω σε ποίηση του πολυβραβευμένου Κωνσταντινουπολίτη ποιητή Δημήτρη Παπακωνσταντίνου.
Τα ελληνικά τραγούδια ερμηνεύει ο Γιώργος Νταλάρας και τα τουρκικά ο Ζουλφού Λιβανέλι. Η πρωτοβουλία τελεί υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου του Ίμβριου και της Ουνέσκο.

Κάλαντα στο ελληνικό σχολείο της Ίμβρου μετά από 50 χρόνια

Χριστουγεννιάτικα κάλαντα θα ακουστούν και πάλι μετά από 50 χρόνια σιωπής στο Ελληνορθόδοξο Σχολείο των Αγίων Θεοδώρων της Ίμβρου που άνοιξε τον Σεπτέμβριο με τέσσερις μαθητές.
Οκτώ λογοτέχνες και οκτώ ζωγράφοι μαζί με τους καθηγητές εικαστικών των Εκπαιδευτηρίων Γείτονα έγραψαν και φιλοτέχνησαν πρωτότυπες ιστορίες για τα Χριστούγεννα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Χριστουγεννιάτικα καλαντίσματα για τα παιδιά της Ίμβρου», εκδόσεις Child Services.
Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για τις ανάγκες του ελληνικού σχολείου της Ίμβρου. Οι συγγραφείς , οι ιστορίες και οι ζωγράφοι που συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια είναι:

• Αγγελική Βαρελλά: «Χριστουγεννιάτικη προσευχή», Χρήστος Παλαντζάς
• Ελένη Δικαίου: «Ένα δώρο για τα Χριστούγεννα», Θέμης Κοντογούρης
• Μάνος Κοντολέων: «Χριστουγεννιάτικο παραμύθι;» Ειρήνη Κανά
• Λιλή Λαμπρέλλη: «Ο ασβός των Χριστουγέννων» Χρύσα Βέργη
• Χρήστος Μπουλώτης «Χριστουγεννιάτικο καράβι στο Αιγαίο» Φωτεινή Στεφανίδη
• Ελένη Πριοβόλου «-Ο Αϊ-Βασίλης; -Αυτοπροσώπως!» Στάθης Βατανίδης
• Ναννίνα Σακκά - Νικολακοπούλου «Το παιχνιδάδικο» Ανδρέας Νικολάου
• Ελένη Σαραντίτη «Χριστούγεννα στη Γη του Πυρός» Βαγγέλης Τζερμιάς.

Αξίζει να θυμίσουμε ότι  έπειτα από μισό αιώνα αναγκαστικής σιωπής το πρώτο κουδούνι για τους τέσσερις μαθητές, τον Αλέξανδρο, τη Σοφία, τον Μωυσή και το Δημήτρη ήχησε τον Σεπτέμβριο στο ελληνικό σχολείο της Ίμβρου.

Το κτίριο του σχολείου επισκευάστηκε με έξοδα του Ιδρύματος της Εκκλησίας, η οποία προμήθευσε τα βιβλία και όλο τον σχολικό εξοπλισμό. Το τουρκικό υπουργείο Παιδείας διόρισε δασκάλα την Άννα Κουζουμά, η οποία είχε φύγει από την Ίμβρο πριν από 36 χρόνια και επανήλθε πρόσφατα.
Στο νησί του βορείου Αιγαίου, στην έξοδο των Στενών των Δαρδανελλίων, λειτουργούσαν ελληνικά δημοτικά σχολεία σε έξι από τα επτά ελληνικά χωριά, στην Παναγία, τα Αγρίδια, το Σχοινούδι, το Γλυκί, τους Αγίους Θεόδωρους και το Κάστρο. Λειτουργούσε επίσης και ένα κεντρικό Γυμνάσιο.
Η άδεια που έδωσαν οι τουρκικές Αρχές αφορά το σχολείο των Αγίων Θεοδώρων, το χωριό όπου γεννήθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Το σχετικό αίτημα είχε υποβληθεί επισήμως προς τις τουρκικές Αρχές το 2011 από μέλη των κοινοτήτων της Ίμβρου.

Η ιστορία του σχολείου δείχνει την τραγική μοίρα της ελληνικής κοινότητας. Ο πληθυσμός της έφθανε κάποτε έφθανε τις 6.000. Σήμερα ζουν στην Ίμβρο λιγότεροι από 200 Έλληνες, ηλικιωμένοι οι περισσότεροι, καθώς εξαιτίας της καταπιεστικής πολιτικής των τουρκικών κυβερνήσεων μετανάστευσαν σχεδόν όλοι τα χρόνια που ακολούθησαν τη δεκαετία του ‘60.

Το σχολείο αυτό θα δώσει τη δυνατότητα να επιστρέψουν στο νησί οικογένειες με παιδιά από την Κωνστατνινούπολη και την Ελλάδα, εκτιμούν κύκλοι των απόδημων Ιμβρίων, που αναμένουν να  ενισχυθεί η ανακάμπτουσα τα τελευταία 10 χρόνια κοινότητα του νησιού και με νεότερους ανθρώπους, ώστε να ανασυσταθεί εκ νέου ο κοινωνικός ιστός.

ΓΝΩΜΗ ΘΡΑΚΗΣ
18/12/2013



 Image

Οι Έλληνες της Ίμβρου, ανοίγουν τη ψυχή τους 

Ένα συγκλονιστικό βίντεο για τη τουρκική υποκρισία

Σαν σήμερα ,το 1912, λέει το ημερολόγιο ο Ελληνικό Στόλος απελευθέρωνε την Ίμβρο. Δεν κράτησε πολύ. Τα όσα υπέστησαν οι Έλληνες ξεδιπλώνονται σ΄ ένα συγκλονιστικό βίντεο με συνεντεύξεις  Ελλήνων. Γερόντων αλλά και νεότερων.Οι συνεντεύξεις δόηκαν  με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου για την Ίμβρο,γραμμένο στα τούρκικα.

Τα όσα λένε απλά επιβεβαιώνουν την υποκρισία της Τουρκίας που μετά τα όσα έχει διαπράξει στην ιστορία της και εναντίον των Ελλήνων , έχει τεράστια αποθέματα θράσους για να εμφανίζεται ως "προστάτιδα δύναμη" μειονοτήτων που με το έτσι θέλω "βαφτίζει" "τουρκικές". Αναφερόμαστε στη Θράκη και στην χρησιμοποίηση των εξτρεμιστικών κύκλων που η Άγκυρα με κάθε τρόπο συντηρεί και προσπαθεί να εξαπλώσει και στα Δωδεκάνησα.

Τα όσα λένε οι Ίμβριοι,αφιερώνονται και σ΄ όσους πολύ εύκολα μιλούν για ελληνοτουρκική φιλία.






OnAlert
18/11/2012




 Ελληνικά σχολεία Ίμβρου 

Με δύο μαθητές αρχίζει η χρονιά στο ελληνικό Δημοτικό Σχολείο Ιμβρου


Η Μουσά Αβτζί και ο Δημήτρης Κάλπας είναι οι μόνοι μαθητές

Δυο μόνο μαθητές θα έχει φέτος το ελληνικό σχολείο της Ιμβρου -γεγονός το οποίο σημειώνεται και ως περίπτωση από πολλές τουρκικές εφημερίδες.

Το Δημοτικό Σχολείο Αγιοι Θεόδωροι, άνοιξε πέρυσι για πρώτη φορά ύστερα από 49 χρόνια που παρέμενε κλειστό και είχε τέσσερις μαθητές. Ο ένας από αυτούς μετακινήθηκε με την
οικογένειά του στην Ελλάδα και ο άλλος πήγε σε γυμνάσιο στην Κωνσταντινούπολη. Ετσι φέτος έμειναν η 6χρονη Μουσά Αβτζί και ο 7χρονος Δημητρης Κάλπας.

Το σχολείο είχε εγκαινιαστεί το 1951 αλλά έκλεισε το 1964. Ανοιξε πέρυσι ύστερα από διαβήματα της ελληνόφωνης μειονότητας στο τουρκικό υπουργείο Παιδείας.

ΤΟ ΒΗΜΑ
16/9/2014





ΣΤΟ ΘΡΑΝΙΟ 4 ΜΑΘΗΤΕΣ 

«Κουδούνι» στο ελληνορθόδοξο σχολείο της Ιμβρου 49 χρόνια μετά 

Ακούστηκε ξανά μετά 49 χρόνια το κουδούνι στο ελληνορθόδοξο σχολείο της Ίμβρου και στην αυλή του παιδικές φωνές μιλούσαν τη γλώσσα του Ομήρου.Σχεδόν μισό αιώνα μετά, σήμερα το πρωί, τέσσερα παιδιά - τρία αγόρια κι ένα κορίτσι - με τη σάκα στον ώμο πέρασαν την είσοδο του
σχολείου, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα εκ βάθρων και κάθισαν στα θρανία, δίνοντας ζωή στο άλλοτε σιωπηλό κτίριο.

Με πρωτοβουλία τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο - γνήσιο τέκνο της Ίμβρου - τους δυο συλλόγους των Ιμβριωτών στην Ελλάδα, όλους τους αρμόδιους φορείς, αλλά και με την πολύτιμη συνδρομή του Λάκη Βίγκα, εκπροσώπου των Ρωμέικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων της Τουρκίας, το σχολικό κουδούνι χτύπησε ξανά.

«Ψυχή» του σχολείου, η ιδρύτριά του Άννα Κουτσομάλλη, η οποία γεννήθηκε στο νησί, έφυγε στην Αθήνα κι επέστρεψε για να δώσει σάρκα και οστά σε ένα όνειρο δεκαετιών των απανταχού Ιμβρίων.
Πρωτεργάτης σ' αυτή την προσπάθεια και η διευθύντρια του σχολείου Παρασκευή (Βούλα)
Μπερμπέρη, που μαζί με τον Τούρκο δάσκαλο που θα κατέχει και τη θέση του υποδιευθυντή και τον μετακλητό από την Ελλάδα θα αναλάβουν να δείξουν τον δρόμο της γνώσης στους τέσσερις μικρούς μαθητές - τον Δημητράκη, την Αλεξάνδρα και τα δυο παιδιά μιας οικογένειας από την Κωνσταντινούπολη, που εντάχθηκαν μόλις στο μαθητολόγιο.


ΕΘΝΟΣ
16/9/2013




Άνοιξε ελληνικό σχολείο στην Ίμβρο κλειστό από το 1964

Την πρώτη ημέρα γράφτηκαν δύο παιδιά της ελληνικής κοινότητας


Άνοιξε και λειτουργεί ύστερα από μισον αιώνα διακοπή από χθες το δημοτικό σχολείο των Άγιων Θεοδώρων στην Ίμβρο αλλά μόνο δύο μικροί μαθητές έκαναν την εμφάνιση τους, παιδιά της ελληνικής κοινότητας του χωριού το οποίο απέχει περίπου 4 χλμ. από το διοικητικό κέντρο του νησιού. Πιστεύεται ότι τουλάχιστον άλλα οκτώ παιδιά θα εγγραφούν τις επόμενες ήμερες.

Το κτίριο του σχολείου επισκευάστηκε με έξοδα του Ιδρύματος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία προμήθευσε τα βιβλία και όλο τον σχολικό εξοπλισμό. Το τουρκικό υπουργείο Παιδείας διόρισε δασκάλα την κυρία  Άννα Κουζουμά, η οποία είχε φύγει από την Ίμβρο πριν 36 χρόνια και επανήλθε πρόσφατα.. Θα διοριστεί και ένας ακόμη δάσκαλος. Διευθύντρια του σχολειού ανέλαβε η κυρία Παρασκευή Βερβέρη, μόνιμη κάτοικος του νησιού.

Η ιστορία του σχολείου δείχνει την τραγική μοίρα της ελληνικής κοινότητας. Στην Ίμβρο υπάρχουν τέσσερα χωριά με ελληνικής καταγωγής πληθυσμό που κάποτε έφθανε τις 6.000. Σήμερα ζουν περίπου 200 ηλικιωμένοι οι περισσότεροι καθώς για λόγους οικονομικούς αλλά και πολιτικούς μεταναστεύσαν σχεδόν όλοι οι κάτω των 50 χρόνων την δεκαετία του '50 και του '60.

Με την  ευκαιρία των εγκαινίων του σχολείου ο δήμαρχος της Ίμβρου Γιουσέλ Ατάλει δήλωσε ότι δίνει μεγάλη προσοχή στη λειτουργιά του και εξέφρασε την ελπίδα ότι θα συγκεντρώσει το ενδιαφέρον όλης της ελληνικής μειονότητας του νησιού

ΤΟ ΒΗΜΑ
3/9/2013




Ανοίγουν το ελληνικό σχολείο στην Ίμβρο


Έγινε δεκτό το πολύ παλιό αίτημα της ελληνικής κοινότητας -μειονότητας στην Τουρκία για επαναλειτουργία του ελληνικού σχολείου στην Ίμβρο, το οποίο έκλεισε το 1964. Τουλάχιστον αυτό δήλωσε σήμερα ο Τούρκος υπουργός παιδείας κ. Nabi Avci προσθέτοντας, όπως μετέδωσε το τουρκικό ειδησεογραφικόπρακτορείο Anadolu, ότι το ελληνικό δημοτικό σχολείο της Ίμβρου μπορεί να λειτουργήσει από σήμερα.

Να σημειωθεί ότι και πάλι έχει υπάρξει σχετική θετική δήλωση για το σχολείο της Ιμβρου αλλά πράξη δεν έγινε . Επίσης επισημαίνεται ότι από το 2011 έως σήμερα τέσσερα ελληνικά σχολεία στην Κωνσταντινούπολη έχουν παύσει να λειτουργούν
Η ανακοίνωση του Τούρκου Υπουργού Παιδείας έρχεται μόλις λίγες ημέρες πριν την διεξαγωγή Ημερίδας στην Θεσσαλονίκη με θέμα τα προβλήματα της μειονότητας της Ίμβρου μεταξύ των οποίων και αυτό του Σχολείου.Η Ημερίδα γίνεται το Σάββατο 30 Μαρτίου από την Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας – Θράκης, στα πλαίσια εορτασμού των 85 ετών από την ίδρυσή της (1927 – 2012), με θέμα «Δικαιώματα της Ελληνορθόδοξης Μειονότητας Ίμβρου και Τενέδου» (6μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο της Ένωσης, Δημητσάνας 47, Κάτω Τούμπα ).

Επίσης δεν είναι άσχετη η δήλωση με την πρόσφατη Έκθεση Προόδου της ΕΕ του 2012 για την Τουρκία, η οποία αναφέρεται στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική μειονότητα της Ίμβρου και της Τενέδου κάτι που επισημαίνει και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην αντίστοιχη έκθεσή του, που υιοθετήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων.



Και οι ελληνικές περιουσίες


Συγκεκριμένα οι δυσκολίες πρόσβασης των Ιμβρίων στην εκπαίδευση αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με την κατοχύρωση των περιουσιακών τους δικαιωμάτων, παραμένουν ως ορόσημο για τον έλεγχο της συμμόρφωσης της Τουρκίας με τα πολιτικά κριτήρια ένταξης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι το Ψήφισμα 1625/2008 του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Ίμβρο και την Τένεδο παραμένει ανεφάρμοστο, καθώς και στην αδυναμία των Ελλήνων υπηκόων να κατοχυρώσουν τα κληρονομικά τους δικαιώματα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν άμεσα να απολεσθούν και οι τελευταίες εναπομείνασες ελληνικές ιδιοκτησίες στο νησί.

Στα ζητήματα αυτά θα αναφερθούν τρεις ομιλητές: ο κ. Πάρις Ασανάκης, δικηγόρος, Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ιμβρίων Αθηνών και ιδρυτικό μέλος του ιμβριακού συντονιστικού οργάνου, ο κ. Γιάννης Κτιστάκις, λέκτορας στη Νομική Σχολή Θράκης, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου και νομικός σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ο κ. Λάκης Βίγκας, εκλεγμένος εκπρόσωπος των μειονοτικών ιδρυμάτων της Τουρκίας στη Γενική Διεύθυνση Ιδρυμάτων (VGM).Ο τελευταίος έκανε τις προάλλες δηλώσεις με αναφορά και στο Σχολείο της Ίμβρου.


Του Λ.ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗ
OnAlert
28/3/2013




«Κουδούνι» στην Ιμβρο

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 

«Κουδούνι» στην Ιμβρο 

Η τουρκική κυβέρνηση, ικανοποιώντας πάγιο αίτημα του Ελληνισμού και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ανοίγει τον δρόμο ώστε να ξαναλειτουργήσει το σχολείο στους Αγίους Θεοδώρους. Προσπάθεια να είναι έτοιμο έως τον Σεπτέμβριο
Σαράντα επτά χρόνια μετά την απαγόρευση της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και το κλείσιμο των ελληνικών μειονοτικών σχολείων της Ιμβρου, που συνοδεύτηκαν με τον εκπατρισμό χιλιάδων Ελλήνων, η Αγκυρα φαίνεται πως δίνει το «πράσινο φως» για να ξαναλειτουργήσει ένα ελληνικό μειονοτικό σχολείο στην Ιμβρο.
Την Τρίτη 10 Ιανουαρίου το υπουργείο Εθνικής Παιδείας της Τουρκίας απάντησε θετικά, εγκρίνοντας το αίτημα για αδειοδότηση ελληνικού μειονοτικού σχολείου στην Ιμβρο. Μια ενέργεια που έχει εκ των πραγμάτων πρώτα απ' όλα συμβολικό χαρακτήρα.
Το αίτημα για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας διατυπωνόταν επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια από τις ιμβριακές οργανώσεις προς την τουρκική κυβέρνηση, ενώ είχε τεθεί και με το ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης του 2008 για την Ιμβρο και την Τένεδο.


Ερειπωμένη η αίθουσα του σχολείου στα Αγρίδια
Στις αρχές του 2010 ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε ζητήσει τη λειτουργία ελληνικού σχολείου στην Ιμβρο και για πρώτη φορά στην απάντηση των τουρκικών αρχών το θέμα έμπαινε σε διαφορετική βάση, αφού αυτό που επικαλούνταν ήταν ότι δεν υπήρχε αρκετός αριθμός μαθητών και έμπαινε ως προϋπόθεση ο αριθμός τουλάχιστον των 10 μαθητών.
Ετσι από τον Μάιο του 2010 ξεκίνησε μια προσπάθεια με νέα δεδομένα και τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ο εκπρόσωπος των Μειονοτικών Βακουφίων στην Κεντρική Διεύθυνση Βακουφίων της Τουρκίας Λάκης Βίγκας υπέβαλε εγγράφως το σχετικό αίτημα.

Ο,τι έχει απομείνει από δύο σχολεία στο νησί της Ιμβρου
.
Επίσης ο Λ. Βίγκας τον περασμένο Δεκέμβριο υπέβαλε συγκεκριμένες προτάσεις για το άνοιγμα ελληνικού σχολείου στην Ιμβρο στη συνάντηση που είχαν με τον υπουργό Παιδείας της Τουρκίας Ομέρ Ντιντσέρ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρόταση που υποβλήθηκε στις τουρκικές Αρχές αφορά την επαναλειτουργία ενός ελληνικού μειονοτικού σχολείου στους Αγίους Θεοδώρους.


Αγώνας δρόμου

Το στοίχημα που μπαίνει τώρα είναι να είναι έτοιμο το σχολείο -θα ανακαινιστεί το παλιό κτίσμα;- μέχρι τον Σεπτέμβριο και να βρεθούν οι 10 μαθητές για να λειτουργήσει από τη νέα χρονιά.


Μία από τις τελευταίες τάξεις

Υπάρχουν κάποια παιδιά που πηγαίνουν σε τουρκικά σχολεία, ενώ κάποιοι άλλοι Ιμβριοι τα στέλνουν αναγκαστικά στην Κωνσταντινούπολη.
Ετσι εκτιμάται ότι θα είναι σε θέση τον ερχόμενο Σεπτέμβριο να συγκεντρωθεί ο απαραίτητος αριθμός των 10 μαθητών.
«Το σχολείο θα δώσει τη δυνατότητα να επιστρέψουν στο νησί οικογένειες με παιδιά από την Κωνσταντινούπολη αλλά και από την Ελλάδα και θα βοηθήσει στην προσπάθεια που γίνεται εδώ και πάνω από δέκα χρόνια για επιστροφή στο νησί», λέει ο πρόεδρος της Ιμβριακής Ενωσης Μακεδονίας - Θράκης Παύλος Σταματίδης.


Στο Γλυκύ οι Ελληνες το 1963 αριθμούσαν περί τους 650, ενώ οι μαθητές στο σχολείο έφταναν τους 80, λέει ο Ιμβριος αρχιτέκτονας Γιάννης Γιαννάκης (αριστερά στη φωτογραφία κατά την υποδοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη, Βαρθολομαίου στην Ιμβρο).
Παράλληλα οι ιμβριακές ενώσεις, αφού χαιρετίζουν το γεγονός, που διορθώνει εν μέρει κάποιες αδικίες του παρελθόντος, εκφράζουν την ελπίδα ότι σύντομα θα υπάρξουν από τις τουρκικές Αρχές αντίστοιχα βήματα και σε άλλους τομείς, όπως τα κληρονομικά δικαιώματα των ξένων υπηκόων -έχει αφαιρεθεί η υπηκοότητα από πολλούς-, η κατοχύρωση των ακινήτων στο όνομα των πραγματικών δικαιούχων κ.ά.


Πως η Τουρκία «τιμώρησε» τους μαθητές

Το χρονικό των απαγορεύσεων και ο ξεριζωμός

Ηταν 27η Μαρτίου 1964. Με τον νόμο 502/1964 η Αγκυρα επέφερε ένα καίριο πλήγμα στους Ελληνες της Ιμβρου και της Τενέδου. Μαζί με μια σειρά άλλα μέτρα απαγόρευε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και έκλεινε τα ελληνικά μειονοτικά σχολεία, ενώ συγχρόνως δήμευε τα σχολικά κτίρια και τον εξοπλισμό τους. Είχε τεθεί ανοιχτά σε εφαρμογή το σχέδιο που με την εφαρμογή μιας σειράς καταναγκασμών απέβλεπε να υποχρεωθούν χιλιάδες Ελληνες να εγκαταλείψουν τα δύο νησιά τα επόμενα χρόνια, όπως και έγινε.
Στην Παναγία (Ευλάμπιο), τους Αγίους Θεοδώρους, το Σχινούδι, τα Αγρίδια, το Γλυκύ και το Κάστρο τα δημοτικά σχολεία όπως και το τριτάξιο γυμνάσιο όπου φοιτούσαν εκατοντάδες ελληνικής καταγωγής μαθητές έκλειναν. Μια οδυνηρή «οδύσσεια» άρχιζε για χιλιάδες οικογένειες Ιμβρίων και μαζί για τα παιδιά τους.
Οι τουρκικές Αρχές καθόλου γενναιόψυχες, δεν έφτανε που έκλειναν τα ελληνικά μειονοτικά σχολεία, τιμωρούσαν και με άλλον τρόπο τους Ελληνες μαθητές. Για όσους επέλεξαν την επόμενη χρονιά να πάνε στα τουρκικά σχολεία τούς «τιμώρησαν» υποχρεώνοντάς τους να επαναλάβουν την τάξη που φοιτούσαν. Αλλοι μαθητές έπαιρναν τον δρόμο για την Κωνσταντινούπολη, φιλοξενούμενοι από συγγενείς ή γιατί οι γονείς τους μεταφέρονταν εκ των πραγμάτων αναγκαστικά εκεί ή έφευγαν για την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Να σημειωθεί ότι ήταν η δεύτερη φορά που τα ελληνικά σχολεία της Ιμβρου και της Τενέδου έμπαιναν στο στόχαστρο του τουρκικού κράτους.
Ειχε προηγηθεί το 1927 ο νόμος 1151/27 που, παρά τα όσα προέβλεπε η Συνθήκη της Λοζάνης, απαγόρευε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και επέβαλλε αποκλειστικά τη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας.

Το διάλειμμα

Ετσι υποχρεώθηκαν να κλείσουν τα ελληνικά σχολεία και μαζί και η Κεντρική Σχολή της Ιμβρου. Επρεπε να φτάσουμε στο 1951 για να επιτραπεί και πάλι η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας από Ιμβριους δασκάλους για να ακολουθήσει και πάλι το 1964 εκ νέου η απαγόρευση.
Οι τουρκικές Αρχές δεν απαγόρευσαν μόνο τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και το κλείσιμο των ελληνικών μειονοτικών σχολείων. Δήμευσαν και τα κτίρια των σχολείων μαζί με τον εξοπλισμό τους. Τραγική ειρωνεία. Τα σχολικά κτίρια είχαν επανακατασκευστεί μόλις πριν ένα-δύο χρόνια με προσωπική εργασία των Ιμβρίων. Αντρες και γυναίκες πρόσφεραν δωρεάν χειρωνακτική εργασία τόσο για να μεταφέρουν τα υλικά όσο και για να κτίσουν τα σχολικά κτίρια.
Στα χρόνια που ακολούθησαν οι Ιμβριοι -όσοι είχαν απομείνει στο νησί- τα έβλεπαν να ερειπώνουν χωρίς να μπορούν να κάνουν το παραμικρό. Στο Γλυκύ το κτίριο του σχολείου παραχωρήθηκε από τις τουρκικές Αρχές σε έναν Τούρκο ιδιώτη για να μετατραπεί σε ξενοδοχείο, ενώ στο Σχινούδι δόθηκε και εκεί σε έναν Τούρκο ιδιώτη για να το μετατρέψει σε μπαρ, που λειτουργεί κατά τη θερινή περίοδο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ - ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΙΑΡΑΜΑΝΗΣ

Οι παλιοί μαθητές θυμούνται...

Ηταν οι τελευταίοι των ελληνικών σχολείων της Ιμβρου. Εζησαν στην παιδική τους ηλικία την ευφορία της ελληνικής μειονότητας της Ιμβρου -που ήταν η μεγάλη πλειονότητα στο νησί- στα τέλη της δεκαετίας του '50 και στις αρχές της δεκαετίας του '60. Η οποία έπειτα από πολλά χρόνια κατατρεγμού και περιορισμών επιχειρούσε να σταθεί όρθια και έδινε τη μάχη για τη ζωή και το μέλλον. Για να έρθει και πάλι η νέα περίοδος των εξαναγκασμών, που τους οδήγησε διωγμένους μακριά από την προγονική γη.
Στο Γλυκύ οι Ελληνες το 1963 αριθμούσαν περί τους 650, ενώ οι μαθητές στο σχολείο έφταναν τους 80, λέει ο Ιμβριος αρχιτέκτονας Γιάννης Γιαννάκης που εργάζεται σήμερα στην ΙΣΤ' Εφορεία Αρχαιοτήτων στη Θεσσαλονίκη. Θυμάται τους συγχωριανούς, οι περισσότεροι γεωργοί, μαζί και τον πατέρα και τη μητέρα του να προσφέρουν εθελοντική εργασία για να κτιστεί το ελληνικό σχολείο, λίγο πριν έρθουν η απαγόρευση και η δήμευση από τις τουρκικές Αρχές. Μετέφεραν πέτρες με τα ζώα από τα νταμάρια, ακόμη και το νερό και δούλευαν τα Σαββατοκύριακα για να το τελειώσουν.
«Οταν τέλειωσε το καμάρωναν όλοι και δάσκαλοι και μαθητές το πρόσεχαν πιο πολύ κι από το σπίτι τους», λέει.
Εκανε την πρώτη τάξη στο δημοτικό τη σχολική χρονιά το 1963-64 και μετά την τουρκική απαγόρευση υποχρεώθηκε να την επαναλάβει στο τουρκικό σχολείο την επόμενη χρονιά.
Για να ακολουθήσει η αναγκαστική φυγή της οικογένειας στην Κωνσταντινούπολη, που προσέφερε μεγαλύτερη ασφάλεια και αργότερα, πολλά χρόνια μετά να πάρουν τον δρόμο για την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη.


Μνήμες


Ο Μιχάλης Γιαραμάνης έχει περισσότερες μνήμες αφού το 1963-64 πήγαινε στην 6η δημοτικού του ελληνικού μειονοτικού σχολείου στο Γλυκύ. Θυμάται ότι όλοι οι δάσκαλοί τους ήταν Ιμβριοι, ενώ έκαναν και 3-4 μαθήματα και στην τουρκική γλώσσα.
Οπως λέει, στις αρχές της δεκαετίας του '60 ανέλαβε σε νεαρή σχετικά ηλικία ως μητροπολίτης Ιμβρου ο Μελίτων Φραντζής, ο οποίος έβαλε από την πρώτη στιγμή ως στόχο να ξανακτίσει τα σχολεία της Ιμβρου. Ζήτησε τη βοήθεια ενός γνωστού αρχιτέκτονα από την Κωνσταντινούπολη του Αριστείδη Παπαδαίου και τα σχολεία κτίστηκαν σε δικά του σχέδια, όλα από πέτρα.
Και η ανταπόκριση των Ιμβρίων ήταν μεγάλη. «Ολοι δούλευαν και βοηθούσαν. Μικροί και μεγάλοι. ''Εχω τέσσερα παιδιά, γιατί να μη δουλέψω;'', έλεγε ο πατέρας μου. Ηταν σαν πανηγύρι και όταν έριξαν την πλάκα στο σχολείο, ήταν εκεί για να βοηθήσει όλο το χωριό», θυμάται ο Μ. Γιαραμάνης.
Οταν οι τουρκικές Αρχές έκλεισαν το σχολείο, υποχρεώθηκε να επαναλάβει την ίδια τάξη στο τουρκικό σχολείο για να ακολουθήσει η ίδια περίπου διαδρομή: Κωνσταντινούπολη, Πολυτεχνείο εκεί και μετά Ελλάδα. Οι δύο συνομιλητές μας δεν περίμεναν την τελευταία εξέλιξη, ενώ επισημαίνουν ότι η επαναλειτουργία ενός ελληνικού μειονοτικού σχολείου θα βοηθήσει στην προσπάθεια που γίνεται εδώ και χρόνια κάτω από δύσκολες συνθήκες για επιστροφή των Ιμβρίων στο νησί τους.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ
ΕΘΝΟΣ
16/1/2012




Το διαβόητο «Πρόγραμμα Διάλυσης και Τουρκοποίησης» είχε ερημώσει το νησί – Ενας από τους εκδιωχθέντες του 1966, όμως, επέστρεψε στο νησί, ξαναζωντάνεψε τον τόπο και έχει γίνει φανός ελπίδας για το μέλλον

Η σημερινή μισοερειπωμένη όψη του χωριού Σχοινούδι της Ιμβρου αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα των όσων με επιτυχία εφάρμοσε στο νησί η Τουρκία μετά το 1964 με το περιβόητο «Πρόγραμμα Διάλυσης και Τουρκοποίησης», με το οποίο ουσιαστικά ξερίζωσε το ελληνικό στοιχείο που ως τότε πλειοψηφούσε. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, κάτι φαίνεται να αλλάζει στο Σχοινούδι, και ουσιαστικά σε ολόκληρη την Ιμβρο, εξαιτίας ενός ανθρώπου που πήρε την απόφαση να επιστρέψει πίσω και να ζωντανέψει τον τόπο του. 


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


«Δεν ήθελα να φύγω από την Ιμβρο. Μας ανάγκασαν να φύγουμε. Αλλά πάντα είχα στον νου μου πως κάποια μέρα θα γυρίσω πίσω», λέει στο «ΘΕΜΑ» ο κ. Νίκος Δολδούρης, ο οποίος το 1966 -στο ζενίθ των τουρκικών μεθοδεύσεων- εγκατέλειψε με την οικογένειά του το νησί, για να βρεθεί στην Αθήνα και από εκεί στη μακρινή Αυστραλία.


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Με τη Συνθήκη της Λωζάνης -το 1923- η Ιμβρος -όπως και η μικρότερη Τένεδος- παραχωρήθηκε στην Τουρκία λόγω… γεωγραφικής θέσης, αφού τα δύο νησιά βρίσκονται πλησίον των Στενών των Δαρδανελίων. Η ίδια συνθήκη προέβλεπε «ειδικό καθεστώς αυτοδιοίκησης», το οποίο ουδέποτε σεβάστηκε η Αγκυρα, η οποία γρήγορα έθεσε σε εφαρμογή σχέδιο εκτουρκισμού του νησιού, με εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού και εποικισμό του από Τούρκους της ενδοχώρας αλλά και της Βουλγαρίας.

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Οι αριθμοί μαρτυρούν όσα με επιτυχία εφάρμοσε η Αγκυρα στην Ιμβρο. Από τους 6.555 Ελληνες του 1927 -σε σχέση με τους 155 Τούρκους που κατοικούσαν τότε στο νησί- σήμερα οι αριθμοί αυτοί έχουν αντιστραφεί άρδην. Το 2000 οι Τούρκοι στην Ιμβρο έφτασαν τους 8.913 και οι Ελληνες περιορίστηκαν δραματικά σε 135. Οι Τούρκοι δεν άλλαξαν μόνο τις ελληνικές ονομασίες των επτά χωριών του νησιού (Παναγία, Γλυκύ, Κάστρο, Ευλάμπιο, Αγιοι Θεόδωροι, Αγρίδια και Σχοινούδι), αλλά τα εποίκησαν κιόλας, καταπατώντας ιδιοκτησίες ομογενών.

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Παράλληλα έχτισαν τέσσερα νέα χωριά (Eselek, Ugurlu, Sahinkaya, Sirinkoy) μεταφέροντας σε αυτά Τουρκοπόντιους από την περιοχή της Τραπεζούντας, Κούρδους από τα βάθη της χώρας, ακόμη και Τουρκοβούλγαρους.

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Ως τις αρχές της δεκαετίας του 1960 το Σχοινούδι (σημερινό Derekoy) ήταν το μεγαλύτερο χωριό όχι μονάχα της Ιμβρου, αλλά και ολόκληρης της Τουρκίας. Αριθμούσε σχεδόν 2.500 κατοίκους, όλοι τους Ελληνες, που στην πλειονότητά τους ασχολούνταν με τη γη -κατείχαν σχεδόν τα 2/3 των καλλιεργήσιμων εκτάσεων του νησιού- και δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο όχι μόνο στα κοντινά νησιά του Αιγαίου, αλλά έφταναν έως την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και τη Θεσσαλονίκη.

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Τι ήταν, τι απέγινε
Ηδη από τις αρχές του 20ού αιώνα το χωριό διέθετε επτατάξια Αστική Σχολή και μια αξιοσημείωτη κοινοτική οργάνωση που περιγράφεται στον «Κανονισμό Κοινότητος Σχοινουδίου» που τέθηκε σε λειτουργία το 1904, εφαρμόστηκε επί ελληνικής κυριαρχίας (1912-1923) και καταργήθηκε μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), όπως και η ίδια η συνθήκη άλλωστε από τους Τούρκους. Το Σχοινούδι ήταν ουσιαστικά το οικονομικό και εμπορικό κέντρο του νησιού, όπως μαρτυρούν σήμερα τα δεκάδες μισογκρεμισμένα σπίτια και καταστήματα, πολλά χτισμένα με τον μοντέρνο ρυθμό της εποχής. Μόνο το εμπορικό κέντρο του χωριού κάλυπτε έκταση 15 περίπου στρεμμάτων, ενώ λειτουργούσαν και δύο κινηματογράφοι που προέβαλλαν και ελληνικές ταινίες της εποχής. Μόνο ο αφανισμός του Σχοινουδίου θα επέτρεπε στην Τουρκία να εφαρμόσει με επιτυχία το λεγόμενο «Πρόγραμμα Διάλυσης και Τουρκοποίησης» που τέθηκε σε εφαρμογή το 1964 στην Ιμβρο και ήταν ουσιαστικά η αρχή του τέλους για τη μακραίωνη παρουσία του Ελληνισμού στο νησί.


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Ερείπια, ερήμωση, εγκατάλειψη. Η εικόνα των ελληνικών χωριών της Ιμβρου είναι αποκαρδιωτική. Η αισιοδοξία, όμως, ενός Ελληνα ξαναδίνει πνοή ζωής στις πατρογονικές εστίες


Η αρχή έγινε με τη λειτουργία στον κάμπο του Σχοινουδίου Ανοικτών Αγροτικών Φυλακών. Οι βαρυποινίτες κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό, βιαιοπραγώντας και τρομοκρατώντας τους ομογενείς κατοίκους, αλλά και λεηλατώντας τις περιουσίες τους. Ακολούθησε η απαλλοτρίωση όλων των εκτάσεων στον εύφορο κάμπο, με αποτέλεσμα να σταματήσει κάθε οικονομική δραστηριότητα στην περιοχή. Ωστόσο -σε μια εποχή όπου ήταν σε έξαρση το κυπριακό πρόβλημα- η απαγόρευση λειτουργίας ελληνικών σχολείων, οι καταστροφές και οι λεηλασίες των εκκλησιών και οι απειλητικές διαθέσεις των καταδίκων, αλλά και των εποίκων που είχαν κατακλύσει το νησί, οδήγησαν εκατοντάδες Ελληνες του χωριού -όπως και ολόκληρης της Ιμβρου- να πάρουν τον  δρόμο της προσφυγιάς. «Η κατάσταση πλέον είχε φτάσει στο απροχώρητο. Δεν υπήρχε μέλλον και ελπίδα. Μαζέψαμε τα υπάρχοντά μας σε δυο βαλίτσες, κλειδώσαμε το σπίτι και κατεβήκαμε στο λιμάνι για να πάρουμε το καράβι για την απέναντι ακτή και καταλήξαμε οικογενειακώς στην Αθήνα», λέει ο κ. Δολδούρης, ο οποίος άφησε πίσω του το νησί σε ηλικία 24 ετών. Η ιστορία της οικογένειάς του είναι παρόμοια με δεκάδες άλλων της Ιμβρου, που μέσα σε μια νύχτα εγκατέλειψαν σπίτια και περιουσίες ρίχνοντας μαύρη πέτρα – μέχρι πρότινος τουλάχιστον. Σήμερα ο ελληνικός πληθυσμός του Σχοινουδίου δεν ξεπερνάει τους 30 Ελληνες, ενώ υπάρχουν και οικογένειες Κούρδων που κατέλαβαν αυθαίρετα ελληνικά σπίτια.


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Ο νόστος
Μετά από 24 χρόνια στην Αυστραλία έφτασε η ώρα του νόστου για τον κ. Δολδούρη, που χωρίς ιδιαίτερη σκέψη άφησε ένα πετυχημένο τουριστικό γραφείο, τις ανέσεις και τις πολυτέλειες, για να ξαναπατήσει τα χώματα του αγαπημένου του νησιού. Μοναδικός του στόχος να ξαναζωντανέψει το χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, αλλάζοντας την εικόνα της ερήμωσης και της λεηλασίας. «Δεν ήταν αυτά που αφήσαμε. Μ’ έπιασαν τα κλάματα μόλις είδα το κατεστραμμένο χωριό μου και το σπίτι όπου γεννήθηκα. Αλλά ως εκεί. Κατάλαβα πως με τα κλάματα δεν γίνεται τίποτα. Ή φεύγεις και ρίχνεις μαύρη πέτρα πίσω σου ή μένεις και κάνεις πράξεις… καλές τρέλες θα έλεγα», λέει, και συνεχίζει με νόημα: «Δυστυχώς ό,τι ήταν να γίνει έγινε. Πλέον δεν πρέπει να μεμψιμοιρούμε, αλλά να βλέπουμε μπροστά και σταθερά. Αυτό ήταν και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα το σκεπτικό μου».


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Τα πολλά επιδιορθωμένα και φρεσκοβαμμένα σπίτια, που ξεχωρίζουν μέσα στα υπόλοιπα ερειπωμένα στο Σχοινούδι, φαίνεται να τον δικαιώνουν. Με την υποστήριξη λίγων καλών φίλων από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ξεκίνησε να ανακατασκευάζει τα παλαιά σπίτια της οικογένειάς του και να κάνει δημόσια έργα τα οποία είχαν αφεθεί στον  χρόνο, όπως η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, το νεκροταφείο, δρόμοι κ.ά. Στην αρχή οι Τούρκοι -Αρχές και έποικοι- τον αντιμετώπισαν με καχυποψία, ωστόσο γρήγορα αντιλήφθηκαν πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που μοναδική κινητήρια δύναμή του ήταν η αγάπη για τον τόπο του. «Οι αρχικές δυσκολίες πέρασαν και ανήκουν στο παρελθόν. Οι Τούρκοι κατάλαβαν πως μέλημά μου είναι να ζωντανέψει το νησί.



Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

«Μας ανάγκασαν να φύγουμε. Αλλά πάντα είχα στον νου μου πως κάποια μέρα θα γυρίσω πίσω», λέει ο κ. Νίκος Δολδούρης

Πάντοτε πίστευα πως όταν ευημερεί ο λαός, είτε είναι Ελληνες, είτε Τούρκοι, δεν υπάρχουν προβλήματα. Γι’ αυτό και μόνο εργάζομαι όλα αυτά τα χρόνια», λέει. Βλέποντας την προσπάθειά του να αποδίδει, πολλοί Ιμβριοι που ζουν εκτός νησιού πήραν θάρρος και επέστρεψαν για να διορθώσουν τα πατρικά τους σπίτια. Ετσι, χρόνο με τον χρόνο, όλο και περισσότερα σπίτια του χωριού έπαιρναν και πάλι ζωή, όπως την παλιά καλή εποχή.

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Πρώτα ο πολιτισμός
Δεν έμεινε όμως μόνο στο ζωντάνεμα του χωριού. Ο κ. Δολδούρης, πιστεύοντας πως ο πολιτισμός είναι το καλύτερο μέσο συμφιλίωσης των λαών, ξεκίνησε το 1994 να πραγματοποιεί μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις στο άτυπο πολιτιστικό κέντρο που δημιούργησε στο κτήμα της οικογένειάς του, απ’ όπου πέρασαν γνωστοί καλλιτέχνες όπως οι: Ρος Ντέιλι, Αμίν Αλαγκαμπού, Σωκράτης Σινόπουλος, Δόμνα Σαμίου, Γιώργος Νταλάρας, Γλυκερία, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δήμητρα Γαλάνη, Πέτρος Γαϊτάνος, Σοφία Νεοχωρίτου, Θανάσης Γκαϊφύλλιας.



Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Το 1996 η συναυλία του Γιώργου Νταλάρα, σε μια εποχή όπου οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν στο κόκκινο λόγω των γεγονότων στην Κύπρο (δολοφονία Ισαάκ – Σολωμού), ήταν το κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός στο νησί και την παρακολούθησαν όχι μόνο απλοί Τούρκοι αλλά και οι τοπικοί άρχοντες. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, με πρωτοβουλία του κ. Δολδούρη, πραγματοποιούνται μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις και στο δημοτικό αμφιθέατρο στην Παναγιά, έδρα του δήμου. Από το 2000 μέχρι σήμερα περίπου 35 μουσικοχορευτικά σχήματα από την Ελλάδα έχουν δώσει παραστάσεις στην Ιμβρο, φιλοξενούμενα στους ξενώνες του κ. Δολδούρη.


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Παρά τα όσα ενθαρρυντικά έχουν γίνει πάντως στο νησί, ο ίδιος δηλώνει ρεαλιστής. «Η κατάσταση σήμερα στην Ιμβρο για το ελληνικό στοιχείο είναι πολύ καλύτερη σε σχέση με πριν από 20 και 30 χρόνια. Επέστρεψαν και κάποιοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ομως για να μην υπάρξει ημερομηνία λήξης, θα πρέπει να γίνουν πολλά που θα οδηγήσουν νέους Ιμβριους να επιστρέψουν μόνιμα στο νησί, να ζήσουν και να εργαστούν εδώ», λέει, παραπέμποντάς μας στο τραγούδι «Ρήμαξαν τα χωριά μας» του Γιώργου Νταλάρα.


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο

Ομογενής από την Αυστραλία δίνει ζωή στην Ιμβρο


 Πρωτο Θέμα
19/8/2015

http://cdn.cnngreece.gr/media/com_news/story/2016/12/09/57918/main/286533.jpg

Ίμβρος: Για τρεις μαθητές χτυπά ξανά το κουδούνι του Νηπιαγωγείου

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που ακούστηκε ξανά-έπειτα από σχεδόν μισό αιώνα- ο ήχος από το κουδούνι ελληνικού μειονοτικού σχολείου στους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου, ενώ πέρυσι οι κάτοικοι του νησιού απέκτησαν Γυμνάσιο και Λύκειο στα Αγρίδια.

Με αυτόν τον τρόπο το νησί, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, απέκτησε ξανά Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια ελληνική Εκπαίδευση έπειτα από 51 ολόκληρα χρόνια.

Το μόνο που έλειπε ήταν ένα ελληνικό Νηπιαγωγείο, όμως από προχθές και αυτό το ζήτημα λύθηκε, καθώς η τουρκική κυβέρνηση ενέκρινε το σχετικό αίτημα για τη λειτουργία του στους Αγίους Θεοδώρους, από όπου κατάγεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου Αγίων Θεοδώρων, Παρασκευή Μπερμπέρη, που μίλησε στην εφημερίδα Έθνος, «ελπίζουμε ότι από αυτήν τη σχολική χρονιά θα μπορέσουμε να προσφέρουμε στα τρία μικρά παιδιά που υπάρχουν στο νησί τη δυνατότητα να πάνε Νηπιαγωγείο».

Τονίζει ακόμη πως «το 2013 είχαμε μόλις τέσσερα παιδιά, όμως σιγά σιγά οι μαθητές αυξάνονται, γιατί ο κόσμος σταδιακά επιστρέφει. Στο σχολείο μας φέτος έχουμε οκτώ μαθητές, εκ των οποίων έναν στην πρώτη Δημοτικού, τρεις στη δευτέρα, δύο στην τρίτη και δύο στην τετάρτη τάξη. Δηλαδή έχουμε παιδιά και στις τέσσερις τάξεις του Δημοτικού, όπως προβλέπεται από το τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα».

Από την πλευρά του ο Ιωακείμ Καμπουρόπουλος, διευθυντής του Γυμνασίου-Λυκείου Αγριδίων και αντιπρόεδρος του Εκπαιδευτικού και Μορφωτικού Συνδέσμου Ίμβρου, δηλώνει πως φέτος στο σχολείο του φοιτούν 22 παιδιά.

«Στο Γυμνάσιο έχουμε οκτώ μαθητές και στο Λύκειο 14. Πέρυσι, που ήταν και η πρώτη χρονιά λειτουργίας μας, ξεκινήσαμε το σχολικό έτος με 11 παιδιά και κλείσαμε με 15. Τα σχολεία μας είναι ελληνικά μειονοτικά. Υπαγόμαστε σε ένα ειδικό καθεστώς και λειτουργούμε βάσει των διμερών συμφωνιών που υπάρχουν ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Στα σχολεία μας τα πάντα διδάσκονται στα ελληνικά, εκτός από την τουρκική γλώσσα, τη Φιλολογία, τη Γεωγραφία και την Ιστορία. Αναφερόμαστε και λογοδοτούμε στο τουρκικό υπουργείο Παιδείας» σημειώνει.


CNN Greece
9/12/2016

Φωτογραφία του χρήστη Εκπαιδευτικός & Μορφωτικός Σύλλογος 'Ίμβρου-İmroz Eğitim ve Kültür Derneği.

Γιορτάστηκε χαρμόσυνα στο Σύλλογο Προστασίας , Αλληλεγγύης και Βιώσιμης Ανάπτυξης Ίμβρου, η σχολική Χριστουγεννιάτικη γιορτή των μαθητών του Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου της Ίμβρου. Τα παιδιά παρουσίασαν τα θεατρικά τους δρώμενα, τα Χριστουγεννιάτικα τους ποιήματα και ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα τους με κάλαντα και τραγούδια γιορτινά. Ακολούθησαν κεράσματα . Η Ίμβρος σήμερα, μετά από πολλά χρόνια σιωπής, με τη παρουσία των μαθητών είχε φορέσει τα γιορτινά της .

Εκπαιδευτικός και Μορφωτικός Σύλλογος 'Ίμβρου
23/12/2016

Επισκεφθείτε τις σελίδες:

Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας-Θράκης

 Σύλλογος Ιμβρίων Αθηνών

Εκπαιδευτικός και Μορφωτικός Σύλλογος 'Ίμβρου

 Μικρασιάτης

Φως Φαναρίου

Οικουμενικόν Πατριαρχείον