Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Στην όμορφη «άγνωστη» των Κυκλάδων: Σίκινος

Ανακαλύψτε τη Σίκινο, ένα μικρό νησί των νοτίων Κυκλάδων που θα σας κερδίσει με τις φυσικές ομορφιές του και τις ανθρώπινες δημιουργίες. Στη Σίκινο ο χρόνος και οι άνθρωποι έχουν κρατήσει αναλλοίωτο το παραδοσιακό κυκλαδίτικο χρώμα. Φτάνοντας στο λιμάνι της Αλοπρόνοιας, μοναδικές εικόνες γεμίζουν τον κάθε ταξιδιώτη και επισκέπτη του νησιού.
Το μεσημέρι και το απόγευμα χαλαρώστε στις ήσυχες, μικρές
παραλίες και περπατήστε στα μονοπάτια τις ενδοχώρας. Στα σοκάκια τις Χώρας θα ακούσετε μόνο τον άνεμο να ψιθυρίζει πάνω στα φύλλα των κληματαριών. Το βράδυ το νησί ξυπνάει και ο κόσμος γεμίζει τα μικρά δρομάκια γύρω από τα μπαρ, τα καφέ, τις ταβέρνες και τα μαγαζάκια.
Μιλώντας με τους ανθρώπους θα διαπιστώσετε ότι ανοίγουν το σπίτι τους και καλοδέχονται τον ξένο έχοντας πάντα ανεξάντλητη όρεξη για πειράγματα, για γλέντια και για πανηγύρια.

Φωτογραφίες & Video

Δήμος Σίκινου



 Η Χώρα απλώνεται σε δύο αντικριστές και απόκρημνες βουνοπλαγιές
Η Χώρα απλώνεται σε δύο αντικριστές και απόκρημνες βουνοπλαγιές

Καρφωμένη ανάμεσα στις τουριστικές συμπληγάδες της Ίου και της Φολεγάνδρου, η μικρούλα Σίκινος των ούτε 300 κατοίκων συμπυκνώνει στα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα που της αναλογούν γοητεία άγονη και ισχυρή.
 Την αισθάνεσαι με το που κατεβαίνεις από το καράβι στο λιμάνι της Αλοπρόνοιας και λίγα μέτρα πιο πέρα ο κόσμος συνεχίζει να κολυμπά ανενόχλητος. Την συνειδητοποιείς όταν έχεις διατρέξει και τα ούτε 15 χιλιόμετρα οδικού δικτύου του νησιού. Αρκεί να θέλεις βέβαια. Γιατί αυτή η τόσο παρθένα όσο και αυθεντική κυκλαδίτικη λιτότητα, ασφαλώς και δεν είναι για όλους. Ξέρω κόσμο που έφυγε στη… μισή μέρα όπως και κόσμο που ήρθε για μία και κάθισε δεκαπέντε.

Αν το ζητούμενο των διακοπών για εσάς είναι η πληθώρα επιλογών, οι εναλλαγές και η κοσμικότητα θα πρέπει μάλλον να κοιτάξετε αλλού. Αν πάλι «κάνω διακοπές» σημαίνει για εσάς τα αφήνω όλα πίσω, κάθομαι με τις ώρες σε ανοργάνωτες παραλίες, διαβάζω το βιβλίο μου, εξερευνώ παμπάλαια μονοπάτια, συνεχίζω, ει δυνατόν με το μαγιό, στα λιγοστά ταβερνάκια της Χώρας και κλείνω με παρεϊστικα ξενύχτια, ρακές και ρακόμελα τότε στη Σίκινο θα βρείτε το λιμάνι σας.

Μια Χώρα σαν καρτ ποστάλ

Εκτός της Αλοπρόνοιας, μοναδικός οργανωμένος οικισμός του νησιού είναι η Χώρα. Αποτελείται από δύο επιμέρους συνοικίες, το Κάστρο και το Χωριό, που απλώνονται σε δύο αντικριστές βουνοπλαγιές. Από την αριστερή μεριά, το Χωριό είναι ένα όμορφο παζλ από όμορφα σπίτια σε λαβυρινθώδη δρομάκια. Με τη φαντασία μου μπήκα μέσα στο πανέμορφο νεοκλασικό κτίριο του παλιού σχολείου που δεσπόζει στην είσοδό του και συνειδητοποίησα πως με τέτοια γαλάζια θέα μάλλον θα ήταν πολύ δύσκολο να παρακολουθήσω οποιοδήποτε μάθημα. Αυτό ωστόσο που κλέβει τις εντυπώσεις είναι το Κάστρο, ο οχυρωμένος οικισμός του 15ου αιώνα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι.

Μπαίνοντας στο εσωτερικό του από το αυθεντικό παραπόρτι , χαμηλά ασβεστωμένα σπιτάκια ( με τα ημιυπόγεια για τη φύλαξη των τροφίμων ), χτισμένα το ένα πλάι στο άλλο δίνουν την εντύπωση πως βρίσκεσαι στο σκηνικό κάποιας ταινίας εποχής. Ένα σκηνικό όχι καλλωπισμένο, αλλά τραχύ και αυθεντικό. Όπου ακόμα και η θέα ενός μισογκρεμισμένου σπιτιού δίπλα στην Παναγιά την Παντάνασσα τελικά δεν μοιάζει παράταιρη, πιάνεις αντιθέτως τον εαυτό σου να παρατηρεί ευδιάκριτες ακόμα λεπτομέρειες, όπως το παλιό κρεβάτι και τον εξωτερικό ξυλόφουρνο.

Περπατώντας τώρα ανάμεσα σε σπίτια με παρτέρια γεμάτα φλογερά γεράνια και πυκνές φραγκοσυκιές φτάνετε σταδιακά στο τέρμα του οικισμού, όπου ξεκινάνε σκαλοπάτια προς το μοναστήρι της Χρυσοπηγής ( ή Ζωοδόχου Πηγής ) στην κορυφή του βράχου. Ανεβείτε απογευματινές ώρες που είναι επισκέψιμο, έστω και μόνο για να απολαύσετε τη θέα της θάλασσας να ενώνεται με τη γραμμή του ορίζοντα ( πηγαίνει και το αυτοκίνητο ). Το μικρό εκκλησάκι που θα συναντήσετε ανηφορίζοντας πεζοί είναι το λεγόμενο εκκλησάκι του Ελύτη, επιθυμία στη διαθήκη του μεγάλου μας ποιητή την οποία εκπλήρωσε η σύντροφός του Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

Ξεχάστε το αυτοκίνητο

 Το μοναστήρι της Χρυσοπηγής
Το μοναστήρι της Χρυσοπηγής

Γεμάτο μονοπάτια είναι το νησί, τα οποία μοσχοβολούν θυμάρι και σας φέρνουν σε φαράγγια, βυζαντινά ξωκλήσια, ίχνη αρχαίων οικισμών και δυσπρόσιτες παραλίες. Από εύκολα, όπως αυτό που συνδέει τη Χώρα με την Αλοπρόνοια, μέχρι απαιτητικά όπως το κυκλικό Κάστρο-Πηγάδι Μάναλη-Άγιος Παντελεήμονας-Αλοπρόνοια-Κάστρο. Ένας πολύ καλός και λεπτομερής πεζοπορικός χάρτης για τη Σίκινο είναι αυτός που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανάβαση, ενώ 7 από τα μονοπάτια του νησιού βρίσκονται σε φάση σηματοδότησης.

Προσβάσιμος, τόσο μέσω μονοπατιού όσο και με το αυτοκίνητο ( μέχρι ενός ορισμένου σημείου ), ο Ναός της Επισκοπής είναι από εκείνες της εκπλήξεις της ενδοχώρας που δεν πρέπει να χάσετε.  Αινιγματικός και αγέρωχος, συνενώνει εποχές και θρησκείες, αφού χτίστηκε αρχικά ως ρωμαϊκό μαυσωλείο κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ., ενώ τον 17ο αιώνα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό με τρούλο και ιερό. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εξέλιξη αρχαιολογικές εργασίες, οπότε δεν θα μπορέσετε να πλησιάσετε πάρα πολύ, ωστόσο και μόνο η θέα υποβάλλει.

Η Σίκινος παλιά λεγόταν και Οινόη

Ο λόγος; Τα ξακουστά από τους αρχαίους χρόνους αμπέλια της Σικίνου. Την παράδοση αναβιώνει τα τελευταία χρόνια το οινοποιείο Μάναλη, «κρεμασμένο» σε μια πανέμορφη τοποθεσία στην απόκρημνη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Λειτουργεί αποκλειστικά με φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, ενώ στον βιολογικό αμπελώνα καλλιεργούνται κυκλαδίτικες ποικιλίες που δίνουν 3 εξαιρετικά κρασιά. Το «Εν Λευκώ», ένα ξηρό και φρουτώδες λευκό από Ασύρτικο, Αηδάνι και Μονεμβασιά, το «Εν Θερμώ», ένα μεστό κόκκινο από Μαντηλαριά και Ασύρτικο, και το ξεχωριστό «Λιοσάτο», έναν επιδόρπιο οίνο από σταφύλια που «ψήνονται» αρχικά στον ήλιο για 15 ημέρες. Το οινοποιείο είναι επισκέψιμο τους καλοκαιρινούς μήνες κάθε απόγευμα μετά τις 6, ενώ την ξενάγηση στις εγκαταστάσεις ακολουθεί δοκιμή των κρασιών συνοδεία μεζέδων στην πανέμορφη βεράντα με την συγκλονιστική θέα.

Ώρα για βουτιά

 Πεντακάθαρη αμμουδιά έχει και η Αλοπρόνοια, το λιμάνι του νησιού
Πεντακάθαρη αμμουδιά έχει και η Αλοπρόνοια, το λιμάνι του νησιού


Μαζί με την πεντακάθαρη αμμουδιά της Αλοπρόνοιας, δύο ακόμα παραλίες είναι προσβάσιμες οδικώς: το Διαλισκάρι και ο Άγιος Γεώργιος. Και στις 3 υπάρχουν δωρεάν δημοτικές ομπρέλες, ενώ στον Άγιο Γεώργιο λειτουργεί το ταβερνάκι «Αλμύρα» με φρέσκο ψαράκι. Στις υπόλοιπες παραλίες ( Άγιος Παντελεήμονας, Σαντοριναίικα, Μάλτας και Αη Γιάννης ) οδηγούν μονοπάτια ή το καΐκι που αναχωρεί από την Αλοπρόνοια. Απαραίτητα εφόδια η ομπρέλα θαλάσσης, νερό και κάτι για να τσιμπήσετε.

Αθηνοραμα

http://www.sikinos.gr/_images/beautiful/5.jpg 

http://s.kathimerini.gr/resources/2016-07/sikinos4-thumb-large.jpg
Η παραλία του λιµανιού είναι η πιο... οργανωµένη της Σικίνου: οµπρέλες, παγκάκια και λίγα αλµυρίκια για σκιά. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)


Η παραλία της Αλοπρόνοιας. Κρυστάλλινα νερά και μέσα στο λιμάνι! (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)


http://s.kathimerini.gr/resources/2016-07/sikinos5-thumb-large.jpg
Η σπηλιά δίπλα στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονα. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)


http://s.kathimerini.gr/resources/2016-07/sikinos1-thumb-large.jpg
Η πλατεία του Κάστρου. Εκεί βρίσκεται και ο ναός της Παντάνασσας, της αγαπηµένης των ντόπιων. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)


http://s.kathimerini.gr/resources/2016-07/sikinos3-thumb-large.jpg
Βόλτα στη Χώρα µε τα ξασπρισµένα σπιτάκια. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)



Πρωινό με θέα στην Αλοπρόνοια, από τα δωμάτια «Καμάρες». (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

ΟΛΓΑ ΧΑΡΑΜΗ, Σίκινος: Όπως παλιά Καθημερινή