Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία του χριστουγεννιάτικου πανεττόνε και 3 συνταγές

Ένα πανύψηλο τσουρέκι, γεμάτο φρουτένια αρώματα, φουσκωτό σαν την τιάρα του πάπα, σημαίνει για τους Ιταλούς γλυκά Χριστούγεννα - και για τους Ιταλούς αρτοποιούς χρυσές δουλειές.

Το πανετόνε (Panettone) μαζί με τις βρετανικές πουτίγκες και τα μπισκοτάκια της Νυρεμβέργης είναι ίσως τα πιο αγαπητά «ξένα» χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα στη χώρα των μελομακάρονων και
των κουραμπιέδων. Θα τα βρει κανείς σε όλα ανεξαιρέτως τα delicatessen, να δίνουν «ευρωπαϊκό αέρα» στις μέρες των γιορτών, έτσι όπως κοσμούν με τις καλαίσθητες συσκευασίες τους τα ράφια των γαστρονομικών «φωλιών» της πόλης. Ειδικά το πανετόνε, αυτό το τόσο ιδιαίτερο είδος γλυκού - αφράτου ψωμιού με μαγιά, το αγαπάει πολύ ο Έλληνας και πλέον το αγοράζει μαζικά ακόμη και από το σούπερ μάρκετ. Καθόλου περίεργο, αφού η υφή του είναι οικεία στη γλώσσα μας - θυμίζει τόσο πολύ το δικό μας τσουρέκι, μόνο που το θεαματικό του φούσκωμα, η φρουτένια γεύση του και το ιδιότυπο σχήμα του δίνουν έναν πιο πλούσιο, πιο γιορτινό χαρακτήρα.

Ένα τσουρέκι σαν τιάρα. Το πανετόνε γεννήθηκε στον ιταλικό Βορρά, και παρότι με τη γλυκύτητά του σύντομα κατέκτησε και τους γείτονες Ελβετούς, εξακολουθεί πάντα να αποτελεί σύμβολο της πόλης του Μιλάνου. Το κλασικό του σχήμα θυμίζει κάτι μεταξύ τρούλου και τιάρας - ένα επιβλητικό γλύκισμα που ορθώνεται πάνω σε κυλινδρική βάση και δεσπόζει στο κέντρο του τραπεζιού. Πολύ συχνά όμως το συναντάμε φτιαγμένο και σε οκτάγωνη βάση ή σε φόρμα αστεριού, ενώ πλέον κυκλοφορεί ευρέως και σε ατομικές συσκευασίες κοσμώντας το σερβίτσιο κάθε συνδαιτυμόνα. Είναι γλύκισμα εξαιρετικά αφράτο και γεμάτο απ’ τ’ αρώματα του μεσογειακού περιβολιού, αφού περιέχει σε αρκετή ποσότητα κόντιτα από πορτοκάλι, κίτρο και λεμόνι.




Από σπίτι σε σπίτι, βέβαια, οι συνταγές διαφοροποιούνται, οπότε συχνά θα το βρούμε και σε παραλλαγή με σταφίδες, που οι Ιταλοί τις προσθέτουν έτσι, στεγνές, χωρίς να τις μουλιάσουν πριν, αλλά και με φλούδες ή γλάσο σοκολάτας. Παραδοσιακά το πανετόνε σερβίρεται σε φέτες και συνοδεύει τα ζεστά ροφήματα του χειμώνα, το γάλα, τον καφέ ή το τσάι, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που επιλέγεται για να κλείσει κι ένα γεύμα: σε αυτή την περίπτωση το ταίρι του είναι κάποιο γλυκό κρασί ή ένα λικέρ. Τα τελευταία χρόνια πολλά café της Ιταλίας συνοδεύουν το πανετόνε με κρέμα φτιαγμένη από το λευκό κρεμώδες τυρί μασκαρπόνε, που του πάει ομολογουμένως εξαιρετικά.



Απ’ τις γιορτές, στον πόλεμο. Το στόρι του πανετόνε μας πάει πίσω, στις αρχές του 20ού αιώνα, και στον ανταγωνισμό μεταξύ δύο κορυφαίων Μιλανέζων αρτοποιών –οι δυο τους διέθεταν μέχρι τότε το παραδοσιακό τσουρεκάκι σχεδόν σε ολόκληρη την Ιταλία. Το 1919, εις εκ των δύο, ο Angelo Motta, φέρνει την επανάσταση στο προϊόν, δίνοντάς του τη μορφή με την οποία το γνωρίζει σήμερα όλος ο κόσμος και τριπλασιάζοντας το ύψος του, αφού αποφασίζει να επιμηκύνει τη διαδικασία παραγωγής, αφήνοντάς το να φουσκώσει για σχεδόν 20 ώρες. Στη «χρυσή συνταγή» προσαρμόστηκε όμως αμέσως ο έτερος δημοφιλής αρτοποιός -και μοναδικός ανταγωνιστής του-, ο Gioacchino Alemagna, το όνομα του οποίου υπάρχει ακόμη και σήμερα ως brand name σε ιταλικά πανετόνε. Στη συνέχεια πολύ φούρνοι του Μιλάνου και κατόπιν όλης της χώρας μπήκαν στο χορό του πανετόνε, με αποτέλεσμα σε μερικές δεκαετίες να βρίσκει κανείς τα υπέροχα τσουρεκάκια σε κάθε πόλη. Ο έντονος ανταγωνισμός που κυριαρχούσε στην παρασκευή και διακίνηση του πανετόνε μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κράτησαν την τιμή πώλησής του σε πολύ χαμηλά επίπεδα, με αποτέλεσμα να εξελιχτεί στο κλασικό χριστουγεννιάτικο γλυκό της χώρας. Ένα γλυκό πλούσιο σε γεύση, αφράτο και νόστιμο, στο οποίο μπορούσε να έχει πρόσβαση όχι μόνο ο -έτσι κι αλλιώς πάντα πιο εύπορος- Βορράς αλλά και ο φτωχός και υποβαθμισμένος Νότος. Με λίγα λόγια, το πανετόνε μπόρεσε να γίνει «το γλυκό όλων των Ιταλών».


Και «γλυκό των μεταναστών». Όμως, για τους ίδιους ακριβώς λόγους -πλούσιο, νόστιμο και φθηνό- που το αγάπησαν οι Ιταλοί, πολύ γρήγορα το ενσωμάτωσαν στις γιορτινές τους συνήθειες και οι μετανάστες της Βόρειας Ιταλίας. Πρώτα το «οικειοποιήθηκαν» οι Αργεντίνοι και οι Βραζιλιάνοι. Μετά ακολούθησαν οι μετανάστες από τη Χιλή, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και το Περού, με αποτέλεσμα σήμερα το πανετόνε να θεωρείται το νούμερο ένα συνοδευτικό γλύκισμα για ζεστό κακάο ή ποτό σε όλη την ισπανόφωνη Αμερική και να έχει καταχωριστεί ως η πιο mainstream «γιορτινή παράδοση» των χωρών αυτών. Οι παράπλευρες συνέπειες της «εξαγωγής» της συνταγής ήταν ο ήδη υφιστάμενος ενδοϊταλικός «πόλεμος του πανετόνε» να επεκταθεί στο … μισό πλανήτη με την έλευση των ισπανικών «Panetόn» ή «Pan Dulce», δηλαδή των πανετόνε που παρασκευάζονταν στη Λατινική Αμερική - που τα πήγαν πολύ καλά στις διεθνείς αγορές. Η αρχή έγινε με τον αρτοποιό Antonio D’Onofrio (γιος Περουβιανών μεταναστών με καταγωγή από την Caserta της Ιταλίας) που έβγαλε το δικό του πανετόνε τύπου «Alemagna» και το λάνσαρε στους Ισπανόφωνους. Το εν λόγω σήμα ανήκει πλέον στον Όμιλο Nestle, με το οποίο προωθεί τα πανετόνε που προορίζονται για τη Λατινική Αμερική.
Βλέποντας την κατάσταση να ξεφεύγει από τον ιταλικό έλεγχο, εδώ και κάποια χρόνια το ιταλικό υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης πασχίζει να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι το μόνο πραγματικό πανετόνε είναι το ιταλικό και να το κατοχυρώσει ως Προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης, προκειμένου να περισώσει όσο μεγαλύτερα τμήματα της αγοράς μπορεί από το λατινοαμερικανό συγγενή του. Περιττό να σχολιάσει κανείς ότι σε ένα τόσο αγαπητό για τον κόσμο γλύκισμα -και στα κέρδη που συνεπάγεται αυτή η αγάπη- θα ήταν σχήμα οξύμωρο να μη δείξει ενδιαφέρον η βιομηχανία τροφίμων.
Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Όμιλος Nestlé παίρνει στην κατοχή του τα δύο ιστορικά brands των Motta και Alemagna, αλλά λίγο αργότερα θα μεταβιβάσει τα δικαιώματα στην ιταλική Bauli, βιομηχανία αρτοσκευασμάτων με έδρα τη Ναβόνα, που έκτοτε διακινεί ίσως την πιο διάσημη εκδοχή βιομηχανικού πανετόνε διεθνώς. Σε γενικές γραμμές μιλάμε για υπολογίσιμο κεφάλαιο της ιταλικής οικονομίας, αφού σύμφωνα με στατιστικά που δημοσιεύτηκαν το 2008, οι Ιταλοί αρτοποιοί παρασκεύασαν για την περίοδο Χριστουγέννων- Πρωτοχρονιάς 117 εκατομμύρια πανετόνε και παντόρο (την πιο μικρή και απλή εκδοχή του χωρίς κόντιτα και σταφίδες), που τους απέφεραν περί τα 579 εκατ. ευρώ.


Και τι θα πει «Panettone»;  Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν, καθώς η γλωσσολογία μπλέκει με την ιστορία κι αυτή με τη σειρά της με τους θρύλους. Η λέξη «Panettone» προέρχεται από το ιταλικό «panetto», που θα πει «μικρό ψωμί». Με την αυξητική κατάληξη «οne» μετατρέπεται σε «μεγάλο ψωμί». Έτερη γλωσσολογική προσέγγιση θέλει τη λέξη να προέρχεται από τη μιλανέζικη φράση «pan del ton», οπότε και σημαίνει «ψωμί της πολυτέλειας». Ο θρύλος πάλι θέλει τη λέξη να προκύπτει από σύντμηση της φράσης «Pan di Toni», δηλαδή «το ψωμί του Τόνι». Όμως ποιος ήταν ο Τόνι;

Σύμφωνα με τον πρώτο μύθο, ο Τόνι ήταν ο φούρναρης που επρόκειτο να επιμεληθεί τα αρτοσκευάσματα για το βασιλικό γιορτινό τραπέζι του Λουδοβίκο Ντι Μόρο τα Χριστούγεννα του 1476, στην πόλη του Μιλάνου. Τον δύστυχο Τόνι τον πήρε ο ύπνος καθώς περίμενε τις φοκάτσιες να ψηθούν κι όταν ξύπνησε τα ψωμιά είχαν γίνει κάρβουνο. Μες στην απελπισία του, ο φούρναρης του βασιλιά στράφηκε στο ζυμάρι που του είχε περισσέψει, πρόσθεσε σ’ αυτό αυγά, μέλι, σταφίδες, ζαχαρωμένα φρούτα και επινόησε επιτόπου τη συνταγή ενός γλυκού ψωμιού που στη συνέχεια εμφάνισε στο Λουδοβίκο ως μια πολύ ξεχωριστή γιορτινή προσφορά. Σύμφωνα με τον άλλο μύθο, ο αριστοκράτης Ughetto Atellani αγάπησε την Adalgisa, τη φτωχή κόρη ενός φούρναρη που τον έλεγαν Τόνι (πάντα επί βασιλείας του Λουδοβίκου Ντι Μόρο, δούκα του Μιλάνου την περίοδο 1452 - 1508). Ο πλούσιος ευπατρίδης, προκειμένου να κερδίσει την αγαπημένη του αλλά όχι με τα λεφτά του και τους τίτλους του, ντύθηκε φούρναρης και επινόησε μια υπέροχη συνταγή για ένα γλυκό, αφράτο ψωμί, που το έφτιαξε με αυγά, μέλι και φρέσκο βούτυρο, το γέμισε ζαχαρωμένα λεμόνια και πορτοκάλι και το πρόσφερε στην οικογένεια της αγαπημένης του. Εδώ μπορούμε να υποθέσουμε ότι πατέρας και κόρη λύγισαν από τη γλύκα της προσφοράς κι αφού συναίνεσε και ο Λουδοβίκος να στεφθεί ο γαλαζοαίματος την πτωχή πλην τίμια Adalgisa, έγιναν οι γάμοι -παρουσία μάλιστα του Λεονάρντο ντα Βίντσι- στων οποίων το τραπέζι κυρίαρχη θέση είχε δικαιωματικά το «Pan di Toni», το πλούσιο τσουρέκι που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του πατέρα της νύφης…

 VIA

Panettone από το Μιλάνο

Υλικά (Σερβίρει 12)

  • 700 γραμμ. αλεύρι (για όλες τις χρήσεις)
  • 10 γραμμ. μαγιά
  • 180 γραμμ. ζάχαρη
  • 60 γραμμ. νερό
  • 4 κρόκοι αυγού
  • 170 γραμμ. βούτυρο
  • 5 αυγά
  • 5 γραμμ. αλάτι
  • 2 γραμμ. βανίλλια
  • 150 γραμμ. σταφίδες σουλτανίνα
  • 100 γραμμ. πορτοκάλι ψιλοκομμένο
  • 50 γραμμ. μοσχολέμονο ψιλοκομμένο
  • Για το γλάσο:
  • 50 γραμμ. αμύγδαλα ξεφλουδισμένα
  • 50 γραμμ. βερίκοκα ξερά
  • 20 γραμμ. μέλι
  • 20 γραμμ. ζάχαρη
  • 30 γραμμ. αλεύρι
  • 10 γρ. σιμιγδάλι
  • 2 ασπράδια αυγού
  • 20 γραμμ. βούτυρο

Εκτέλεση συνταγής

Ανακατεύουμε στο μίξερ 50 γραμμάρια αλεύρι, 3 γραμμάρια μαγιά, 5 γραμμάρια ζάχαρη, 20 γραμμάρια νερό για 5 λεπτά. Αφήνουμε τη ζύμη μας να ξεκουραστεί μέχρι να γίνει τριπλάσια σε όγκο.
Προσθέτουμε 50 γραμμάρια αλεύρι, 3 γραμμάρια μαγιά, 5 γραμμάρια ζάχαρη και 20 γραμμάρια νερό μέχρι να πάρουμε μια λεία και ελαστική ζύμη. Πάλι αφήνουμε να ξεκουραστεί.
Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία προσθέτοντας αυτή τη φορά 100 γραμμάρια αλεύρι, 4 γραμμάρια μαγιά, 5 γραμμάρια ζάχαρη, 1 κρόκο και 20 γραμμάρια νερό. 'Όταν ομογενοποιηθεί το μείγμα αφήνουμε να τριπλασιαστεί η ζύμη.
Προσθέτουμε ξαναζυμώνοντας το υπόλοιπο αλεύρι, τη ζάχαρη, τους κρόκους, τα αυγά, το αλάτι, το βούτυρο και τη βανίλια.
'Όταν το ζυμάρι γίνει ελαστικό προσθέτουμε τις σουλτανίνες, το πορτοκάλι και το μοσχολέμονο.
Κόβουμε τη ζύμη σε δύο κομμάτια, πλάθουμε σε μπαλάκια και τα βάζουμε σε δύο σκεύη. Σκεπάζουμε με ένα πανί ή με μια μεμβράνη και τοποθετούμε σε ζεστό μέρος για 1 ώρα.
Στη συνέχεια πλάθουμε ξανά τη ζύμη σε μπαλάκια και τοποθετούμε σε φόρμες για panettone. Αφήνουμε ξανά σε ζεστό μέρος, σκεπάζουμε πάλι και αφήνουμε μέχρι η ζύμη να αγγίξει το χείλος της φόρμας.
Απλώνουμε λίγο από το γλάσο που έχουμε ετοιμάσει και αμύγδαλο και φουρνίζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 C για 50 λεπτά περίπου.
Μετά το ψήσιμο θα έχει αποκτήσει 3 με 4 φορές τον όγκο του. Το αφήνουμε ξεσκέπαστο για 10 περίπου ώρες και το καταναλώνουμε μετά από 1 μέρα το πολύ.
Εκτέλεση για το γλάσο:
Αλέθουμε σε μπλέντερ τα βερίκοκα, τα αμύγδαλα και το σιμιγδάλι. Βάζουμε στο μίξερ το μείγμα και προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε για 5 λεπτά.

 Αποτέλεσμα εικόνας για Panettone italiano


Συστατικά:

"α΄ μίγμα
150 γρ. αλεύρι σούπερ
50 γρ. μαγιά νωπή
30 γρ. ζάχαρη κρυσταλλική
125 γρ. γάλα χλιαρό

β΄ μίγμα
250 γρ. ζάχαρη κρυσταλλική
120 γρ. κρόκοι αυγών
200 γρ. αυγά
6 γρ. αλάτι ψιλό
200 γρ. βούτυρο φρέσκο ευρωπαϊκό (λιωμένο χλιαρό)
1 πορτοκάλι ξύσμα
1 δόση βανίλια σκόνη

γ΄ μίγμα
500 γρ. αλεύρι σούπερ

δ΄ μίγμα
150 γρ. φρούτα κόντιτα σε κύβους
100 γρ. κίτρο γλασέ σε κύβους
100 γρ. σταφίδες ξανθές
100 γρ. σταφίδες μαύρες"

Οδηγίες:

Τοποθετούμε τα υλικά του μίγματος Α (αλεύρι, μαγιά, ζάχαρη, γάλα) μέσα σε κάδο του μίξερ με το γάντζο, δουλεύοντας μέχρι να ενωθούν τα υλικά μεταξύ τους και το αφήνουμε να διογκωθεί (προζύμι) για 40 λεπτά περίπου.

Παράλληλα, ενώ γίνεται το προζύμι, τοποθετούμε τα υλικά του μίγματος Β (ζάχαρη, κρόκους, αυγά, αλάτι, βούτυρο, πορτοκάλι ξύσμα, βανίλια) μέσα σε μια κατσαρόλα πάνω σε χαμηλή φωτιά και ανακατεύουμε με τη βοήθεια ενός σύρματος χειρός μέχρι να χλιαρύνουν και να ενσωματωθούν τα υλικά του μίγματος Β μεταξύ τους.

Αφού χλιαρύνουν τα υλικά του μίγματος Β, τα προσθέτουμε μέσα στο κάδο του μίξερ, δηλαδή στο προζύμι Α, και συγχρόνως προσθέτουμε και τα υλικά του μίγματος Γ (αλεύρι σούπερ) και τα χτυπάμε αρχικά στην 1η ταχύτητα για 2 λεπτά και συνεχίζουμε το χτύπημα στη 2η ταχύτητα μέχρι να ενσωματωθούν καλά τα υλικά του μίγματος Α+Β+Γ μεταξύ τους (δηλαδή να κορδάρουν).

Προσθήκη του μίγματος Δ (φρούτα κόντιτα, κίτρο, σταφίδες ξανθές και μαύρες τα οποία τα έχουμε μουσκέψει από πριν με κονιάκ ή ρούμι μαύρο) μέσα στον κάδο του μίξερ μέχρι τα φρούτα να ενσωματωθούν καλά με τη ζύμη πανετόνε. Αποσύρουμε την ζύμη πανετόνε από τον κάδο και την τοποθετούμε σε μια μπασίνα, σκεπασμένη με μεμβράνη. Την βάζουμε στην στόφα στους 35° C και 70% υγρασία μέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος της.

Αφού διπλασιαστεί ο όγκος της ζύμης, το αποσύρουμε από την στόφα και με την βοήθεια μιας ξύλινης σπάτουλας, δουλεύουμε την ζύμη να πέσει (κάτσει) μέχρι να επανέλθει στον αρχικό της όγκο.

Επανατοποθετούμε την ζύμη στην στόφα μέχρι να ξαναδιπλασιαστεί ο όγκος της, επαναλαμβάνοντας το ίδιο για άλλες δύο φορές.

Αφού φουσκώσει το βγάζουμε από τη στόφα και με την βοήθεια μιας χούφτας ζαχαροπλαστικής, κόβουμε την ζύμη σε βάρος ανάλογο με το μέγεθος της φόρμας, η οποία είναι μαλακή, δεν την πλάθουμε, την τοποθετούμε μέσα σε μια φόρμα της μπόμπας, την οποία  από  πριν την έχουμε χαρτώσει και λαδώσει ελαφρώς.

Τοποθετούμε τις φόρμες στην στόφα μέχρι να φουσκώσουν και να καλύψουν τα 3/4 της φόρμας. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 155° C για 1 ώρα περίπου.

Συντήρηση
Στο ψυγείο τυλιγμένη αεροστεγώς με μεμβράνη 7 ημέρες.
Στην κατάψυξη στους -180° C για 15 ημέρες.

Gourmed


 Αποτέλεσμα εικόνας για panettone
Βρήκα την συνταγή που έψαχνα. Έκανα μεγαλη έρευνα και κατέληξα σ' αυτή, την μπελαλίδικη μεν, αλλά πολύ καλή συνταγή. Είναι απο ένα ιταλικό site . Πάρτε κουράγιο , γιατί θέλει ολόκληρη μέρα, και φτιάξτε το. Καλά Χριστούγεννα!

Τι χρειαζόμαστε:

  • 1 αυγό
  • 180 γρ. βούτυρο
  • 70 γρ. σουλτανίνα
  • 180 γρ. ζάχαρη
  • 850 γρ. αλεύρι
  • 100 γρ. μαγιά
  • 4 κρόκοι
  • 50 γρ. κόντιτα

Πώς το κάνουμε:

  1. Διαλύστε σε λίγο νερό την μαγιά και βάλτε σε λεκάνη με 100 γρ. αλεύρι.
  2. Φτιάξτε ένα μικρό ψωμάκι και αφήστε το να φουσκώσει σε ζεστό μέρος για 3 ώρες.
  3. Ξαναζυμώστε και προσθέστε άλλα 100 γρ. αλεύρι και λίγο ακόμη νερό. Αφήστε το και πάλι για άλλες 2 ώρες να φουσκώσει.
  4. Στο μεταξύ, βάλτε το υπόλοιπο αλεύρι σε μια λεκάνη, κάντε ένα πηγάδι και ρίξτε την ζάχαρη, τους κρόκους και το αυγό, μια πρέζα αλάτι και το βούτυρο λιωμένο.
  5. Δουλέψτε με δύναμη να γίνει μια ζύμη μαλακή. Ίσως χρειαστεί να ρίξετε και λίγο γάλα χλιαρό.
  6. Συνεχίστε να δουλεύετε την ζύμη και μετά ρίξτε το μίγμα της μαγιάς, τις σταφιδες και τα φρούτα. Η ζύμη πρέπει να γίνει λεία και γυαλιστερή και να ενσωματωθούν όλα τα υλικά.
  7. Την αφήνετε και πάλι να φουσκώσει για περίπου 2 ώρες.
  8. Την χωρίζετε σε 2 ή και τρια κομμάτια τα οποία βάζετε σε φόρμες όρθιες στρογγυλές ή σε κάτι αντίστοιχο. Επειδή φουσκώνει πάρα πολύ δεν πρέπει να φτάνει ούτε καν στο μισό της φορμας. Αν θέλετε βάζετε στο στόμιο ένα χαρτόνι σε λωρίδα που θα δώσει στην φόρμα έξτρα ύψος.
  9. Αφήνετε ξανά να φυσκώσει και πριν βάλετε στο φούρνο του κάνετε μια μαχαιριά και του βάζετε ένα καρυδάκι βούτυρο.
  10. Το ψήνετε σε φούρνο 170 βαθμών μέχρι να αποκτήσει καστανό χρώμα.

Λίγα μυστικά ακόμα

Είναι απίστευτο το πόσο πολύ φουσκώνει. Εγώ έφτιαξα δυο φόρμες αλλά θα μπορούσα σίγουρα να φτιάξω τρεις. Είναι σαν έτοιμο, πολύ πολύ αφράτο και νόστιμο. Πριν σερβίρουμε το πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη.

sintagespareas