Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτρης Φωλόπουλος 1925-1995

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1964, έπειτα από έκθεση της Ασφάλειας Περιστερίου, η Εισαγγελία Αθηνών σχηματίζει δικογραφία σε βάρος του δημάρχου Περιστερίου Δημητρίου Φωλόπουλου με την κατηγορία ότι προχώρησε σε παράνομο έρανο υπέρ της Ε.Δ.Α. Η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που έδρασε κυρίως την περίοδο 1951-1974, με διακοπή λειτουργίας κατά τη διάρκεια της Χούντας Ήταν το μεγαλύτερο νόμιμο κόμμα
της Αριστεράς την περίοδο εκείνη με σημαντική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Η ΕΔΑ ιδρύθηκε σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση στις 3 Αυγούστου του 1951 σαν συνασπισμός κομμάτων της αριστεράς, με την πρωτοβουλία του εκτός νόμου τότε τελούντος Κ.Κ.Ε., με πρόεδρο τον Ιωάννη Πασαλίδη.


Δημήτρης Φωλόπουλος

Γεννήθηκε το 1925 στα Πετράλωνα και όταν η εμπορική επιχείρηση του πατέρα του Κων/νου έπεσε έξω, εκείνος τοποθέτησε τα λιγοστά χρήματά του το 1932, αγοράζοντας ένα οικόπεδο στην Κολοκυνθού στο Περιστέρι.
Μέχρι 25 χρονών ο Δημήτρης Φωλόπουλος έκανε διάφορες δουλειές, εργάτης, φαρμακοποιός, μαραγκός, σιδηρουργός και υποδηματοποιός.
Το 1951 έβαλε υποψηφιότητα με το «Δημοκρατικό Συναγερμό» και εξελέγη πρώτος σε ψήφους δημοτικός σύμβουλος.Εξελέγη δήμαρχος το 1964, το 1975, το 1978 και το 1986.

Συνελήφθη από τους πρώτους, κατά τη δικτατορία και εξορίστηκε στη Γυάρο. Χαρακτήρας ασυμβίβαστος, είχε καταδικαστεί σε 3.500 ημέρες φυλάκιση! Σαν δήμαρχος είχε πάει κατηγορούμενος στα δικαστήρια περίπου 600 φορές, από τις διαμάχες του με τους οικοπεδοφάγους και είχε αναδειχθεί πρωταθλητής στις… αθωωτικές αποφάσεις. Είχε αθωωθεί σε όλες.

Στις 5 Σεπτέμβρη 1995, απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών, ο θρυλικός δήμαρχος Δημήτρης Φωλόπουλος, που για μισό αιώνα έπαιξε σημαντικό ρόλο στα δημοτικά πράγματα.

 http://www.peristeri.gr/files/053/to_peristeri/istoria_tou_dimou/katedafisi.jpg

Μαρτυρία

"Αισθάνομαι μεγάλη τιμή αλλά και συγκίνηση που συμμετέχω στην αποψινή εκδήλωση. Εκδήλωση τιμής σε έναν άνθρωπο-σύμβολο που ταύτισε το όνομά του με τους αγώνες του λαού μας για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική προκοπή. Ο Δημήτρης Φωλόπουλος ή ο Μίμης μας ήξερε καλά ότι τα πάντα καταχτιόνται με αγώνες. Γι αυτό ήταν πάντα μπροστάρης στους κοινωνικούς αγώνες. Για να κατανοήσουμε το έργο του πρέπει να λάβουμε υπόψη την εποχή του. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είχε περιορισμένες αρμοδιότητες. Το Περιστέρι στο μεγαλύτερο μέρος του είχε κτισθεί εκτός σχεδίου, με αυθαίρετη δόμηση από ανθρώπους της σκληρής βιοπάλης που έδιναν τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Λασπωμένοι χωματόδρομοι, χωρίς αποχέτευση και ρέματα που απειλούσαν τις ζωές των φτωχών ανθρώπων που κατοικούσαν στα χαμόσπιτα. Οι ελεύθεροι χώροι βρίσκονταν στα χέρια καταπατητών.

Για το Δ. Φωλόπουλο ό,τι και να ειπωθεί είναι λίγο. Και είναι σίγουρο ότι, όποιος το επιχειρήσει, θα ξεχάσει πολλά και σημαντικά. Γι αυτό περιορίζομαι σε ορισμένα που θεωρώ ότι τον χαρακτήριζαν. Πάλεψε με όλες τις δυνάμεις του ενάντια στους καταπατητές αλλά και απέναντι σε ένα σκληρό κρατικό μηχανισμό που τον θεωρούσε αντίπαλο επειδή ήταν κομμουνιστής. Ο Δ. Φωλόπουλος όμως, δεν ξεχώριζε τους πολίτες για τα φρονήματά τους. Αξιοποιούσε καθένα που ήθελε να προσφέρει στην Πόλη με κριτήρια το ήθος, την τιμιότητα και τη διάθεση για προσφορά. Στο ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Συνεργασίας είχαν θέση όσοι πληρούσαν αυτές τις προϋποθέσεις ανεξάρτητα από το που ήταν ενταγμένοι πολιτικά. Έχοντας το λαό στο πλάι του κράτησε πολλούς ελεύθερους χώρους που σήμερα έχουν αναμορφωθεί και τους χαίρονται οι πολίτες.
Ποιός παλιός Περιστεριώτης δεν θυμάται τις αμέτρητες πορείες που κάναμε από το παλιό Δημαρχείο στην Αθήνα διεκδικώντας να δοθεί η αρμοδιότητα των αποχετεύσεων στους Δήμους ή για να διεκδικήσει κονδύλια για το Δήμο ή για να μη γίνει γκαράζ το γήπεδο Ιεροθέου κ.α.; Σε όλες τις προσπάθειες ήταν ατρόμητος. Έμπαινε μπροστά και «έτρωγε» το περισσότερο ξύλο από τις δυνάμεις καταστολής. Τα έβαζε με τα συμφέροντα για το καλό της Πόλης. Οι μηνύσεις εναντίον του εκατοντάδες. Σε όλες τις δίκες ο λαός ήταν πλάι του. Σε όλες αθωωνόταν.

Θυμάμαι μια από τις φορές που τον είχαν συλλάβει και τον είχαν οδηγήσει στη ΓΑΔΑ επειδή διεκδικούσε ένα χώρο στο Λόφο Αξιωματικών τον ακολούθησα μπαίνοντας στην κλούβα μαζί του. Όταν κάποια στιγμή μας άφησαν περασμένα μεσάνυχτα και γυρίσαμε στο Δημαρχείο η πλατεία ήταν γεμάτη κόσμο που τον περίμενε με συγκίνηση. Τον αγκάλιαζαν, τον φιλούσαν, τον χειροκροτούσαν. Εκατοντάδες μάτια βουρκωμένα του έδειχναν την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους για ό,τι έκανε. Ήταν ο δικός τους άνθρωπος. Ένας από αυτούς.
Μετά τη χούντα και την εισβολή στην Κύπρο, στην Αθήνα γίνονταν συχνά διαδηλώσεις με συνθήματα κατά του ΝΑΤΟ. Σε μία από αυτές με πλησίασε ένας διαδηλωτής και με ρώτησε:

- Από πού είσαι συναγωνιστή;
Του απάντησα:
- Από το Περιστέρι.
Με κοίταξε στα μάτια και βούρκωσε. Όταν με έριξαν οι βασανιστές μου στο κελί, μου είπε, είδα στο μισοσκόταδο του κελιού ένα μαύρο μπόγο. Πλησιάζοντας, είδα έναν άνθρωπο μελανιασμένο και πρησμένο από τα βασανιστήρια που βαριανάσαινε σαν να έβγαινε η ψυχή του. Ήταν ο Δήμαρχός σας.

Τη μεταπολίτευση, μετά τη χούντα, η Ελλάδα των 300.000 νεκρών του β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ήταν η μοναδική χώρα που δεν είχε αναγνωρίσει την Εθνική Αντίσταση. Στις παρελάσεις δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μέρος εκπρόσωποι της ΠΕΑΕΑ, οι οποίοι όμως, θέλοντας να τιμήσουν τους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες που πάλεψαν για τη λευτεριά ενάντια στους γερμανούς κατακτητές, παρά το ότι το πρόγραμμα που έβγαινε από τη Νομαρχία δεν τους επέτρεπε να παρελάσουν, αυτοί το επιχειρούσαν. Όλοι οι δημοσιογράφοι, μεγάλων και μικρών εφημερίδων ήταν εκεί. Το ίδιο πάντα σκηνικό. Οι αστυνομικοί χτυπούσαν τους ηλικιωμένους αντιστασιακούς και τότε ο Δήμαρχος έμπαινε στη μάχη. Έπαιρνε ο ίδιος τη σημαία της ΠΕΑΕΑ, «τρώγοντας» το περισσότερο ξύλο από τις εντεταλμένες δυνάμεις της αστυνομίας και ο λαός ακολουθούσε. Κανείς δεν μπορούσε να πάρει τη σημαία της αντίστασης από τα χέρια του.

Είναι πολλά αυτά που σκιαγραφούν την προσωπικότητα του Δ. Φωλόπουλου. Ο πόνος από το χαμό ενός από τους αδελφούς του που έπεσε για την ελευθερία και τη Δημοκρατία τον είχε ατσαλώσει. Σαν να είχε πάρει τη σκυτάλη και να ήθελε να τερματίσει με κάθε θυσία. Ποτέ δεν καυχιόταν. Δεν έλεγε ποτέ τι είχε πράξει ακόμη και στους πιο στενούς συνεργάτες του. Έκρυβε βαθιά μέσα του πολλά μυστικά. Από άλλους μαθαίναμε κάποια πράγματα. Π.χ ότι νέο παλληκάρι ήταν ο μόνος που τόλμησε να περάσει ανάμεσα από την οπλισμένη φρουρά, που είχε εντολή να μην επιτρέπει να πλησιάσει κανείς το μνήμα του εκτελεσμένου κομμουνιστή Ν. Μπελογιάννη. Πέρασε ανάμεσά τους, αφού του σχίσανε τα ρούχα χτυπώντας τον. Πήδηξε από την μάντρα του νεκροταφείου και άφησε λίγα λουλούδια, όσα είχαν απομείνει στα χέρια του, τιμώντας με αυτό τον τρόπο τον αγωνιστή σύντροφό του.

Ήταν λιτός, φορούσε συνήθως ένα γκρι ανοιχτό κοστούμι και πάντα έλαμπε από καθαριότητα. Η γυναίκα του Μαρία, που έφυγε νωρίς, τον υπεραγαπούσε, τον φρόντιζε και αγωνιούσε πάντα για την υγεία του. Ο ίδιος της το ανταπέδιδε με την αγάπη του και τη στοργή του. Αγαπούσε πολύ την οικογένειά του, τη γυναίκα του, τα δύο παιδιά του και τα αδέρφια του. Ένα χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, το 1994 είχαμε πάει μαζί σε μια αποστολή του Δήμου στην Κύπρο για τα 20 χρόνια μνήμης. Για να τιμήσουμε τους νεκρούς της εισβολής του Αττίλα, μεταξύ των οποίων ήταν και Περιστεριώτες.
Δύο πράγματα θυμάμαι έντονα από την συνεχή επικοινωνία που είχαμε τις μέρες που ήμασταν μαζί. Το ένα είναι ότι ήταν πολύ πικραμένος από όσα ανυπόστατα προσπάθησαν να του φορτώσουν, με αποτέλεσμα τη διάσπαση της αριστερής παράταξης στο Περιστέρι. Δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα γιατί ξέρω ότι ο ίδιος δεν θα το ήθελε. Αλλά εκείνο που με κάνει να το αναφέρω ήταν η μεγαλοψυχία του. Δεν καταφέρθηκε ποτέ με άσχημα λόγια ενάντια σε κανένα από τους υπαίτιους. Υπηρέτησε και τίμησε μέχρι τέλους τις αξίες και τα ιδανικά της αριστεράς με ψηλά το κεφάλι.

Το δεύτερο που θυμάμαι ήταν η αγάπη για τα παιδιά του. Προσπαθούσε να βρει κάποιο δωράκι να τους πάει γυρίζοντας. Για τον Κώστα δεν θυμάμαι να δυσκολεύτηκε. Αλλά για τη Νατάσα γυρίσαμε μαζί σχεδόν όλα τα μαγαζιά της Λευκωσίας για να βρει κάτι να της αρέσει. Κατέληξε σε ένα όμορφο μπλουζάκι. Με ρωτούσε να του πω τη γνώμη μου, αν θα της αρέσει, με μια παιδική αθωότητα στα μάτια. Αυτός ήταν ο Δ. Φωλόπουλος. Ο Μίμης μας ή ο Μήτσος μας. Ένα παιδί αλλά με καρδιά λιονταριού. Ένα μικρό παιδί με τεράστια δύναμη ψυχής και αγάπη για την Πόλη και τους Περιστεριώτες που τους ένωνε γιατί τον αγαπούσαν και τον εμπιστευόντουσαν. Νομίζω, ότι δεν πέρασε μια μέρα από τότε. Ότι δεν έφυγε ποτέ από κοντά μας. Δεν υπάρχει μέρος σε αυτή την πόλη που να μην τον θυμίζει. Βλέπω τη φιγούρα του να ποτίζει ξημερώματα μέσα στο σκοτάδι τα φυτά στα παρτέρια του Δήμου, όπως συνήθιζε να κάνει. Τον βλέπω να ανεμίζει ψηλά τη σημαία της Εθνικής Αντίστασης. Θα θυμάμαι πάντοτε τα γαλάζια μάτια του, που ονειρεύτηκαν ένα καλύτερο κόσμο για τις νέες γενιές. Που πάλεψε μέχρι τέλους με την ελπίδα αυτή. Δεν ζήτησε ποτέ ανταλλάγματα. Άφησε τον εαυτό του στην άκρη και αγωνίστηκε για το σύνολο. Ήρθε στον κόσμο φτωχός και φτωχός έφυγε. Άφησε όμως για το Περιστέρι και τις γενιές που θα έρθουν σπουδαία παρακαταθήκη.
Η ιστορία τον κατατάσσει στο βάθρο των καταξιωμένων δημάρχων μιας δύσκολης και ζοφερής εποχής. Στο πρόσωπό του έλαμψαν οι μακρόχρονοι αγώνες του λαού μας για δημοκρατία, ψωμί, παιδεία και ελευθερία. Πάντα θα ζει στις καρδιές μας και θα είναι πάντα ανάμεσά μας στους δίκαιους κοινωνικούς αγώνες του λαού αυτής της Πόλης για ένα καλύτερο αύριο. 

 
Ομιλία του Φώτη Κουγιουμτζή, επικεφαλής της παράταξης "Ενεργοί Πολίτες για την ανατροπή στο Περιστέρι",στην εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Δ. Φωλόπουλο στο Άλσος Περιστερίου στις 14 Σεπτεμβρίου 2015 


Πηγές
Wikipedia ΕΔΑ
 Αναγέννηση Περιστερίου
Δυτικός Λόγος
Δήμος Περιστερίου