Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Δεν μπορείτε εσείς; Μπορούμε εμείς!

Τα εργοστάσια χωρίς αφεντικά

Την πρώτη μέρα της συνάντησης παρουσιάστηκαν από τους ίδιους τους εργαζόμενους τα ανακτημένα εγχειρήματα και οι αγώνες που δόθηκαν και δίνονται. Οι εργαζόμενοι μοιράστηκαν ιστορίες που εμπνέουν θάρρος και δείχνουν τον δρόμο στα εγχειρήματα που ακόμη δεν γεννήθηκαν. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Scop Ti - ex Fralib που έριξε στο καναβάτσο την πολυεθνική Unilever και πλέον διαθέτει τα προϊόντα της σε καταστήματα όλης της Γαλλίας.


ΒΙΟΜΕ

Άνοιξαν και πάλι το εργοστάσιο το 2013. Προχώρησαν σε παραγωγή διαφορετικού τύπου με οικολογικά καθαριστικά και έχουν καταφέρει να έχουν ένα μικρό εισόδημα για την επιβίωσή τους και μόνο. Τον τελευταίο χρόνο εντάχθηκαν τέσσερα νέα μέλη, ξεκίνησε η λειτουργία e-shop και προστέθηκαν πέντε νέα προϊόντα. Έγινε η πρώτη παραγωγή κόλλας μετά από έξι χρόνια και μετά από πέντε είναι ενεργό το μεγαλύτερο τμήμα παραγωγής του εργοστασίου.
Εξασφαλίστηκε μεταφορικό μέσο για τις μεταφορές προϊόντων και εργαζόμενων, δημιουργήθηκε πρατήριο στην Αθήνα χονδρικής και λιανικής και ξεκίνησε μέσα στο εργοστάσιο η λειτουργία εργατικού ιατρείου.

ITAS (Ιβάνετς, Κροατία)

Ιδιωτικοποιήθηκε το 80% της επιχείρησης το 2001. Το 2005 οι εργαζόμενοι κατέλαβαν το εργοστάσιο. Όταν διακόπηκε η ηλεκτροδότηση, 18 εργαζόμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας. Μετά από τρεις μέρες η κυβέρνηση έδωσε εντολή για επανασύνδεση. Το 2007 το εργοστάσιο ξεκίνησε να λειτουργεί κανονικά και είναι το μοναδικό εργοστάσιο στο είδος του στην Κροατία. Παράγει υλικά αυτοκινήτου και το μεγαλύτερο ποσοστό της παραγωγής εξάγεται.

Jugoromedija (Ζρενγιανίν, Σερβία)

Το 2002 το 42% των μετοχών της φαρμακευτικής εταιρείας πουλήθηκαν. Νέος ιδιοκτήτης έγινε ο καταζητούμενος από την Interpol για παράνομο εμπόριο φαρμάκων Νίνι Στεφάνοβιτς. Ακολούθησαν ηθελημένες κακές οικονομικές αποφάσεις και το εργοστάσιο οδηγήθηκε σε χρεοκοπία. Για να μην περάσει το εργοστάσιο στα χέρια των εργαζομένων ο Ν. Στεφάνοβιτς προσέλαβε μέλη από σχολές πολεμικών τεχνών. Με τις γυναίκες στην πρώτη γραμμή το εργοστάσιο ανακτήθηκε το 2007. Η μάχη για ένα εργοστάσιο των εργαζομένων συνεχίζεται.

DITA (Τούζλα, Βοσνία - Ερζεγοβίνη)

Εργοστάσιο απορρυπαντικών. Ιδιωτικοποιήθηκε το 2002 και ανακτήθηκε το 2008. Στην αρχή πούλησαν ανακυκλώσιμα υλικά για να πάρουν πρώτες ύλες. Τους πρώτους τρεις μήνες δεν έπαιρναν μισθό και δούλευαν 24 ώρες τη μέρα. Σήμερα προσλαμβάνουν νέο προσωπικό και παράγουν 40 προϊόντα. Στο εργοστάσιο δουλεύουν 74 εργαζόμενοι.

Officine Zero (Ρώμη, Ιταλία)

Εργοστάσιο συντήρησης τρένων. Πτώχευσε το 2011 και το 2012 οι τελευταίοι 33 απολυθέντες το κατέλαβαν. Έβαλαν μπρος μια “τρελή ιδέα”. Δημιούργησαν ένα κοινωνικό εργαστήριο που συνενώνει διαφορετικούς κλάδους εργασίας που πειραματίζονται από κοινού με νέα μοντέλα εργασίας στη βάση της αυτοοργάνωσης. Χώροι συνεργασίας ελεύθερων επαγγελματιών, εργαστήρια παραγωγής, τράπεζα δεξιοτήτων, συλλογικές κουζίνες, τμήμα για δωρεάν νομικές συμβουλές, συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο.

Ri-maflow (Μιλάνο, Ιταλία)

Το εργοστάσιο παρήγε υλικά για αυτοκίνητα. Το 2012 οι εργαζόμενοι πήραν την κατάσταση στα χέρια τους μετά από μια τριετία αβεβαιότητας. Δεν συνέχισαν την αρχική παραγωγή και άνοιξαν το εργοστάσιο στην τοπική κοινωνία. Σχημάτισαν συνεταιρισμό και άνοιξαν το εργοστάσιο στην τοπική κοινωνία, τις υπαίθριες αγορές και τους εμπόρους της περιοχής. Βιοπορίζονται 80 εργαζόμενοι.

Scop Ti - ex Fralib (Μασσαλία, Γαλλία)

Στις 26 Μαΐου 2014, μετά από 1.336 μέρες αγώνα και κατάληψης του εργοστασίου, οι εργαζόμενοι νίκησαν έναν γίγαντα. Η πολυεθνική Unilever, η τέταρτη μεγαλύτερη εταιρεία τροφίμων στον κόσμο, έχασε από 40 αποφασισμένους εργαζόμενους. Με τη δράση τους κέρδισαν την κοινωνία και πλέον χωρίς αφεντικά παράγουν τσάι και φυσικά αφεψήματα με πρώτες ύλες από μικρούς παραγωγούς, που επίσης έχουν αυτονομηθεί από πολυεθνικές. Τα προϊόντα τα διαθέτουν σε μικρές επιχειρήσεις αλλά και μεγάλα σούπερ μάρκετ. Πάντα σε χαμηλές τιμές, γιατί ποιότητα “δεν σημαίνει και ακρίβεια”.

Kazova (Κωνσταντινούπολη, Τουρκία)

Στις 28 Ιουνίου του 2013 οι εργαζόμενοι κάνουν κατάληψη μετά από μήνες απληρωσιάς. Συνδέονται με το κίνημα των πλατειών και διαθέτουν προϊόντα σε γειτονιές. Το εργοστάσιο στέκεται αλληλέγγυο σε πρωτοβουλίες και δικτυώνεται με εγχειρήματα. Από τότε σταθερός του στόχος είναι να παράγει καλής ποιότητας ρούχα και να έχει πρόσβαση ο πιο φτωχός κόσμος. Σήμερα οι 64 εργαζόμενοι έχουν φτιάξει συνεταιρισμό και δουλεύουν σε άλλο χώρο, όπου μετέφεραν τα μηχανήματα μετά από συνεχείς συγκρούσεις με την αστυνομία και κινητοποιήσεις, μεταξύ αυτών και η απεργία πείνας.


http://www.avgi.gr/documents/10179/7615149/17B.jpg/0fd9b1bb-f5b5-4b79-bf8a-8e7163bf7884?t=1478329981051&imageThumbnail=3