Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Εδώ Πολυτεχνείο. Επάνω τους!

Άντε πάλι και φέτος τα ίδια, και τα ίδια, στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Και να σας πω την αμαρτία μου βαρέθηκα. Μπαΐλντισα, που έλεγε η θεία μου η Μαρία.
Του Θανάση Καρτερού
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες να ακούω και να διαβάζω τις ίδιες μίζερες μιζέριες, τις ίδιες ανόητες ανοησίες και τις ίδιες κακοήθεις κακοήθειες, για κείνους που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στην
εξέγερση. Που έκαναν και έραναν, και έγιναν μεγάλοι και τρανοί, βουλευτές και υπουργοί, τραπεζίτες και φρονιμίτες, χάρη σε μια στιγμή ηρωισμού στα νιάτα τους. Αν υπήρξε κι αυτή, γιατί κι αυτό είναι συζητήσιμο.

Η φάμπρικα αυτή άρχισε αμέσως μετά την πτώση της χούντας. Όταν οι ταγοί του συστήματος πήραν χαμπάρι ότι η φωτιά της εξέγερσης εκείνης ήταν φωτιά στα μπατζάκια τους, άρχισαν σιγά - σιγά το κατούρημα. Ναι, έτσι ακριβώς. Στην αρχή με την εμπορευματοποίηση της πορείας, γιατί πουλούσαν σουβλάκια οι μικροπωλητές. Ύστερα με την προσπάθεια να μετατρέψουν το Πολυτεχνείο σε μούμια. Χωρίς ζωή και χυμούς. Τα παιδιά, έτσι αορίστως. Που ξεσηκώθηκαν, έτσι αορίστως. Με τον πόθο της ελευθερίας, έτσι αορίστως.

Και σε συνέχεια, καθώς τα παιδιά μεγάλωναν και έβρισκαν τη θέση τους στην κοινωνία, άρχισαν τα όργανα της εξαργύρωσης. Σχεδόν έφτασαν να λένε ότι ορισμένοι επίτηδες συμμετείχαν, για να εισπράξουν αργότερα το αντίτιμο. Τούτο ο Λαλιώτης, το άλλο η Δαμανάκη, το τρίτο ο Ανδρουλάκης, το τέταρτο ο Λογοθέτης, το πέμπτο ο Βούτσης. Δεν υπήρξε επώνυμος που να μην υποστεί το κατούρημα. Που συνεχίζεται και σήμερα, καθώς και αποδίδει, όπως αποδείχτηκε, αλλά και έχουν πια συρρεύσει στις γραμμές των τιμητών διάφοροι νεο-πρόθυμοι, με ακράτεια ούρων.

Να εξηγούμαστε. Καθένας από τους τότε παρόντες, επώνυμος ή ανώνυμος, το μπογαλάκι του κουβαλάει από κει και πέρα. Δεν έχουν ανάγκη από προστασία. Κρίνονται καθείς κατά τη διαδρομή του. Όσο πιο επώνυμοι, τόσο πιο αυστηρά. Όχι όμως και να θεωρούμε επιβαρυντικό στοιχείο για οποιονδήποτε, ότι ήταν τότε παρών. Διότι εκεί πάει το πράγμα. Ο τάδε που το βούλωσε, απείχε, σπούδαζε στο εξωτερικό, λούφαζε, δεν τρέχει τίποτε να γίνει υπουργός. Ή και πρωθυπουργός. Αλλά ο δείνα που ήταν παρών, βασανίστηκε, σακατεύτηκε, κινδύνεψε, εξαργυρώνει!!

Άι σιχτίρ, επιτέλους. Ας κατουρήσουν κάπου αλλού οι ακρατείς. Τόσα ντουβάρια έχει η πρόσφατη Ιστορία μας...

Η ΑΥΓΗ
18/11/2016