Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Στον Μπομπ Ντίλαν το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας

«Δημιούργησε νέες ποιητικές εκφράσεις μέσα στη μεγάλη παράδοση του αμερικανικού τραγουδιού»
Με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2016 τιμήθηκε ο αμερικανός τραγουδοποιός Μπομπ Ντίλαν, ο οποίος έγινε ο πρώτος μουσικός που κερδίζει αυτό το βραβείο, ανακοίνωσε σήμερα η Σουηδική Ακαδημία.

Τα ποιητικά κείμενα του Ντύλαν επηρέασαν πολλούς μουσικούς εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα, σημειώνει το Γαλλικό Πρακτορείο, ενώ το Ρόιτερς επισημαίνει πως η απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας προκάλεσε έκπληξη, καθώς ο Ντίλαν μπαίνει τώρα ως νομπελίστας της Λογοτεχνίας στην χορεία των Ουίνστον Τσώρτσιλ, Τόμας Μαν και Ράντγιαρντ Κίπλινγκ.
Ο Μπομπ Ντύλαν, 75 ετών, βραβεύθηκε «επειδή δημιούργησε, μέσα στο πλαίσιο της μεγάλης αμερικανικής μουσικής παράδοσης, νέους τρόπους ποιητικής έκφρασης», ανακοίνωσε η γενική γραμματέας της Ακαδημίας Σάρα Ντάνιους.
Οι διαβουλεύσεις της επιτροπής του Νόμπλε παραμένουν μυστικές για 50 χρόνια.
Η ανακοίνωση έγινε δεκτή με επευφημίες από τους παριστάμενους στη μεγαλοπρεπή Αίθουσα του Χρηματιστηρίου της Στοκχόλμης και άφησε έκπληκτους τους σχολιαστές που ήταν μάλλον συνηθισμένοι στη βράβευση μεγάλων σύγχρονων πεζογράφων. Το Ρόιτερς σημειώνει πως ακούστηκαν κάποιες άναρθρες κραυγές όταν έγινε η ανακοίνωση και ακολούθησαν μερικά γέλια -- κάτι ασυνήθιστο.
«Ο Μπομπ Ντίλαν γράφει μια ποίηση για το αυτί, που οφείλει να απαγγέλλεται. Αν σκεφτεί κανείς τους αρχαίους Έλληνες, την Σαπφώ, τον Όμηρο, έγραφαν επίσης ποίηση που μιλιέται, κατά προτίμηση με όργανα», είπε η Ντάνιους υπερασπιζόμενη την απόφαση και διαβεβαιώνοντας πως επικράτησε «μεγάλη ομοφωνία» στην επιλογή των σουηδών ακαδημαϊκών.
«Εντάσσεται σε μια μακρά παράδοση που ανάγεται στον Ουίλιαμ Μπλέικ», τον διάσημο άγγλο ποιητή που πέθανε το 1827, δήλωσε η γενική γραμματέας, επικαλούμενη τα τραγούδια «Visions of Johanna» και «Chimes of Freedom».
Το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Περ Βάστμπεργκ δήλωσε πως ο Ντίλαν «είναι ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή ποιητής».
Ερωτηθείς αν πιστεύει πως η παραδοσιακή διάλεξη που πρέπει να δώσει ο Ντίλαν κατά την απονομή του βραβείου αργότερα φέτος στη Στοκχόλμη θα είναι μια συναυλία, ο Βάστμπεργκ απάντησε: «Ας το ελπίσουμε».
Τραγούδια του Ντύλαν όπως τα «Blowin' in the Wind», «The Times They Are a-Changin», «Subterranean Homesick Blues» και «Like a Rolling Stone» «έπιασαν» το πνεύμα της εξέγερσης, της διαφωνίας και της ανεξαρτησίας.

Εδώ και περισσότερο από 50 χρόνια, ο Ντίλαν εξακολουθεί να γράφει τραγούδια και κάνει συχνά περιοδείες, ερμηνεύοντας τους πυκνούς ποιητικούς στίχους του, τραγουδημένους με μια μερικές φορές τραχειά φωνή που επικριτές του έχουν περιγελάσει.

«Είναι εξαιρετικά προικισμένος στιχουργός. Μπορεί να παντρεύει με απολύτως νεωτεριστικό τρόπο μουσικές διαφορετικών ειδών, κείμενα διαφορετικών ειδών», πρόσθεσε η Σάρα Ντάνιους.
Ο τραγουδιστής είναι ένας ζωντανός θρύλος της αμερικανικής λαϊκής μουσικής του 20ού αιώνα.
Ωστόσο στη διάρκεια των ετών δεν ήταν όλοι σύμφωνοι πως ο Ντύλαν είναι ένας πρώτης τάξεως ποιητής. Ο μυθιστοριογράφος Νόρμαν Μέιλερ είχε πει: «Αν ο Ντίλαν είναι ποιητής, εγώ είμαι μπασκετμπολίστας».
Από τον λαϊκό τροβαδούρο των καμπαρέ του Γκρίνουιτς Βίλατζ στη Νέα Υόρκη, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μέχρι τον σούπερ-σταρ που παρασημοφορήθηκε το 2012 από έναν από τους «φαν» του, τον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, ο Ρόμπερτ Άλαν Ζίμερμαν, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Μπομπ Ντίλαν, πάντα ακολουθούσε τον δρόμο της μουσικής ιδιοφυΐας του, επαναστατικής και απρόβλεπτης.

«Like A Rolling Stone», «σαν μια πέτρα που κυλάει», αυτός ο εγγονός ρωσοεβραίων μεταναστών, που γεννήθηκε στο Ντουλούθ της Μινεσότα, συνεχίζει σήμερα, στα 75 του να περιφέρει τη φυσαρμόνικα και την κιθάρα του στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη για μια περιοδεία με τίτλο «Χωρίς Τέλος». Απόψε πρόκειται να εμφανιστεί στο Λας Βέγκας.

Τον Μάιο κυκλοφόρησε το 37ο ηχογραφημένο σε στούντιο άλμπουμ του, το «Fallen Angels», στο οποίο ερμηνεύει αμερικανικά τραγούδια που είχε κάνει δημοφιλή ο Φρανκ Σινάτρα.
Στα νιάτα του, όπως και οι περισσότεροι έφηβοι Αμερικανοί, είχε γοητευθεί από το ροκ του Έλβις Πρίσλεϊ και του Τζέρι Λι Λιούις, πριν σχηματίσει το δικό του συγκρότημα.
Το 1959, φοιτητής στο πανεπιστήμιο της Μινεάπολης, ανακαλύπτει τους πρωτοπόρους του μπλουζ, της κάντρι και της φολκ: Ρόμπερτ Τζόνσον, Χανκ Ουίλιαμς και κυρίως Γούντι Γκάθρι. Την εποχή εκείνη ήταν που υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπομπ Ντίλαν.

Εγκατέλειψε τις σπουδές του και το 1961 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να συμμετάσχει στην εμβρυακή ακόμη μουσική σκηνή του Γκρίνουιτς Βίλατζ.
Το πρώτο άλμπουμ του, το 1962, με τίτλο «Bob Dylan» είναι ένα φιάσκο. Έγινε γνωστός το 1963 με το άλμπουμ «The Freewheelin' Bob Dylan» και τα δύο λαϊκά τραγούδια του διαμαρτυρίας: «Blowin' in the Wind», ειρηνιστικό τραγούδι που έμελλε να γίνει ένας από τους ύμνους του κινήματος της δεκαετίας του 1960 εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ, και «A Hard Rain's A-Gonna Fall».
Το 1963 συμμετείχε στην Πορεία στην Ουάσινγκτον του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.
Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 ανακαλύπτει τον χριστιανισμό και απογοητεύει ένα μέρος των θαυμαστών του. Αργότερα είπε πως δεν ακολουθεί καμια οργανωμένη θρησκεία.
Το Γαλλικό Πρακτορείο σημειώνει πως το όνομά του, όπως και αυτό του Καναδού Λίοναρντ Κοέν, επανερχόταν κατα καιρούς στις εικασίες για το Νόμπελ, χωρίς όμως η βράβευσή του να θεωρηθεί ποτέ σοβαρό ενδεχόμενο.
Ο εκπρόσωπος του Ντίλαν, ο Έλιοτ Μιντζ, αρνήθηκε να κάνει αμέσως σχόλιο για τη βράβευση, επικαλούμενος ότι, όταν ανακοινώθηκε το βραβείο, στο Λος Άντζελες ήταν 3 το πρωί.




Η ΑΥΓΗ
13/10/2016



[...]Στις αρχές του 1962, κυκλοφόρησε ο πρώτος ομώνυμος δίσκος του, με δύο δικά του τραγούδια (Talking New York, Song for Woody) και τα υπόλοιπα διασκευές, μεταξύ των οποίων και το The House of the Rising Sun.

Ο δεύτερος δίσκος του κυκλοφόρησε το 1963 με τίτλο The Freewheelin' Bob Dylan, ο οποίος περιείχε και το πολύ δημοφιλές τραγούδι Blowin' in the wind. Με αυτόν το δίσκο ο Ντίλαν ξέφυγε από τα στενά όρια της folk κοινότητας της Νέας Υόρκης και έγινε ευρύτερα γνωστός. Η φυσιογνωμία του, ο τρόπος ερμηνείας, οι στίχοι, η μουσική του αλλά και οι ριζοσπαστικές απόψεις του έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Απέκτησε ένα ένθερμο κοινό από, δίνοντας πολλές συναυλίες ενώ στίχοι του γίνονταν συνθήματα για τους νέους.

Ο τραγουδιστής διαμαρτυρίας

Ο Ντίλαν είναι η νέα φωνή της Αμερικής, είναι η διαμαρτυρία, η άρνηση, η αμφισβήτηση, η επανάσταση. Αυτός όμως αρνείται τον ρόλο της φωνής του κινήματος. Εγκαταλείπει τα τραγούδια διαμαρτυρίας και επηρεασμένος από τους μεγάλους συμβολιστές ποιητές (Μπωντλαίρ, Ρεμπώ και κυρίως τον Τ. Σ. Έλιοτ) δημιουργεί πολύπλοκα ροκ ποιήματα. Κυκλοφορεί τρεις οριακούς, μεγάλους δίσκους, που καθορίζουν την ιστορία της ροκ, όπως τον θρυλικό Highway 61 Revisited,με ιστορικά κομμάτια όπως τα Like A Rolling Stone, Ballad For A Thin Man, Desolation Row, τον Bringing it all back homeδίσκος που σηματοδότησε τη στροφή του στο ηλεκτρικό μπλουζ, τον Blonde on Blonde, ένα καταπληκτικό διπλό άλμπουμ, με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Οι πιστοί φολκ οπαδοί που τον αποδοκιμάζουν στο Newport Festival (1965) όταν ανεβαίνει στη σκηνή με δερμάτινη ζακέτα και ψηλοτάκουνες μπότες και τολμά να παίξει ηλεκτρική κιθάρα Fender Stratocaster θα δώσουν τη θέση τους σε χιλιάδες νέους θαυμαστές. O 25χρονος Ντίλαν έχει πάνω από 10.000.000 πωλήσεις δίσκων. Γίνεται σημαία, ροκ λάβαρο.

Το 1965 αποτελεί έτος ορόσημο. Η ροκ μουσική αμφισβητεί διαρκώς το κατεστημένο, κοινωνικό και πολιτικό. Μια μουσική μόνιμης και διαρκούς αμφισβήτησης. Το καλοκαίρι του 1965 ένα δικό του τραγούδι, το Mr. Tambourine Man γίνεται μεγάλη επιτυχία παιγμένο από τους Byrds. Στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους σε διακοπές στην Ισπανία παντρεύεται την Σάρα Λόουντς (Sara Lawndes). Κάνουν μαζί 4 παιδιά. Ο Ντίλαν υιοθέτησε επίσης την κόρη της Σάρα από τον προηγούμενό της γάμο.

Το 1966 κάνει παγκόσμια περιοδεία με το συγκρότημα του, τους The Hawks (που αργότερα έγιναν γνωστοί ως The Band). Tον Mάιο δίνει μια ιστορική συναυλία στην Αγγλία που ηχογραφείται, αλλά κυκλοφορεί μετά από 22 χρόνια το 1998. Μετά το τέλος της περιοδείας του, αγοράζει ένα παλιό σπίτι στην εξοχή, κοντά στην Νέα Υόρκη στην περιοχή του Γούντστοκ, όπου ξεκουράζεται και ηρεμεί. Το πρωί της 29 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς τραυματίζεται σοβαρά με την μηχανή του, μια μαύρη Triumph 500. Σπάει λαιμό, κόκαλα, έχει πολλά τραύματα στο πρόσωπο. Πολλοί λένε ότι ήταν δολοφονική ενέργεια από την CIA, άλλοι ότι μετά το ατύχημα ο Ντίλαν δεν ήταν πια ο ίδιος. Για ενάμιση χρόνο αναρρώνει απομονωμένος στο σπίτι του στο Γούντστοκ, απολαμβάνοντας την οικογενειακή ζωή. Δέχεται ελάχιστους φίλους: τα μέλη των Hawks και τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ. Όλο αυτό το διάστημα έγραφε τραγούδια, πότε στο σπίτι του, πότε στο κοντινό υπόγειο των Band, το φημισμένο Big Pink. Οι ηχογραφήσεις αυτές κυκλοφόρησαν το 1975 σε άλμπουμ, το περίφημο The Basement Tapes, αφού σχεδόν όλα είχαν βγει στην αγορά ανεπίσημα, ως bootlegs. Ο Ντίλαν επιστρέφει στο στούντιο και τον Ιανουάριο του 1968 κυκλοφορεί τον δίσκο John Wesley Harding, βαθιά επηρεασμένο από την θρησκεία, την μουσική φολκ παράδοση και με φανερή την αλλαγή της προσωπικότητας του δημιουργού, ο οποίος περιλάμβανε και το All along the Watchtower, πιο γνωστό από την διασκευή του Τζίμι Χέντριξ, αλλά επίσης και από αυτές των Δ. Σαββόπουλου και Δ. Πουλικάκου. Το 1969 κυκλοφορεί τον country δίσκο Nashville Skyline με συμμετοχή των Τσάρλυ Ντάνιελς και Τζώννυ Κας με σινγκλ το Lay Lady Lay, όπου ακούμε τον Ντίλαν με μια νέα, μελωδική φωνή.[...]
Αναλυτικά στην Wikipedia






Αποτέλεσμα εικόνας για BOB DYLAN

Αποτέλεσμα εικόνας για BOB DYLAN

Αποτέλεσμα εικόνας για bob dylan and rubin hurricane carter

Αποτέλεσμα εικόνας για bob dylan and rubin hurricane carter