Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Στο φως του Αυγούστου

Ούτε η μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, που ξεκίνησε τα ξημερώματα του Σαββάτου στο Ρίο ντε Τζανέιρο, δεν κάνει αυτές τις μέρες τον κόσμο να χαίρεται. Η λάμψη των Ολυμπιακών Αγώνων έχει θαμπώσει από καιρό. Κάτι τα συνεχή σκάνδαλα ντόπινγκ, κάτι η ένταξη όλο και περισσότερων, αδιάφορων για το ευρύ κοινό αθλημάτων -μόνο το τάβλι φαίνεται να λείπει-, κάτι το υψηλό κόστος των ολυμπιακών έργων, κάτι τα όλο και
αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας, έχουν κλέψει ένα μεγάλο μέρος της χαράς από θεατές, αν και παραμένει η πάντα μαγική στιγμή του τελικού στο κατοστάρι.

Αλλά και ο άγριος διαγκωνισμός μεταξύ των μεγάλων πόλεων, ποια θα πρωτοφιλοξενήσει τη διοργάνωση, ανήκει στο παρελθόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι δύο πόλεις που ρωτήθηκαν πρόσφατα διά τοπικού δημοψηφίσματος αν θέλουν να φιλοξενήσουν τους αγώνες -το Αμβούργο τους θερινούς και το Γκάρμις, κοντά στο Μόναχο, τους χειμερινούς- απάντησαν αρνητικά. Αλλά και το 60% των Καριόκας, των κατοίκων του Ρίο που φιλοξενούν τώρα τους Ολυμπιακούς, θα προτιμούσαν να μην το έκαναν.

Αυτή η... υποχώρηση της χαράς, όμως, δεν περιορίζεται στους αγώνες. Ο Αύγουστος είναι παραδοσιακά ο μήνας των διακοπών στη Γηραιά Ήπειρο, αλλά ο μέσος Ευρωπαίος -τουλάχιστον αυτός που έχει την οικονομική δυνατότητα για ταξίδια και διακοπές- βομβαρδίζεται σήμερα περισσότερο από συμβουλές για το ποιες χώρες είναι ασφαλείς και πώς πρέπει να φυλάγεται από το ενδεχόμενο τρομοκρατικού χτυπήματος, π.χ. στο μετρό του Λονδίνου, παρά από διαφημίσεις για το ποιες χώρες είναι όμορφες και από προτροπές για το πώς πρέπει να φυλάγεται από το ενδεχόμενο να πάθει ηλίαση.

Αυτό το καλοκαίρι μοιάζει να έχει πέσει ταφόπλακα στην εποχή της... ευδαιμονίας ακόμη και στις χώρες που δεν μαστίζονται από κρίση. Και παράλληλα, πέφτει ταφόπλακα στη συμπόνοια, την ανοχή. Για παράδειγμα, η κοινή γνώμη συγκινείται όλο και λιγότερο από τα βάσανα των προσφύγων, από τους πνιγμούς, που όχι απλώς συνεχίζονται αλλά αυξάνονται συνεχώς στη Μεσόγειο. Ίσως ένας λόγος είναι ότι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα δελτία ειδήσεων σπάνια πια βρίσκουν μια θέση τα βάσανα των άλλων. Αντίθετα, κυριαρχεί ο φόβος για τον κίνδυνο που -αληθινά ή όχι- απορρέει για μας από τα βάσανα των άλλων.

Κι όμως, η απάντηση στον φόβο είναι η χαρά, η αλληλεγγύη, η ελπίδα. Κι αυτές μπορούν να ευδοκιμήσουν στο φως του Αυγούστου.

Η ΑΥΓΗ 
7/8/2016